Immagini della pagina
PDF
[ocr errors]

5 πηλού προσαψάμενος, καίτοι ουδε παραινέσεως οι πολλοί δείν οίονται σφισιν επί το πράγμα, ου μάλλον ή τέχνης τινος επί το βαδίζειν ή βλέπειν ή εσθίειν, αλλά πάνυ βάστον και πρόχειρον και άπαντος είναι ιστορίαν συγγράψαι, ήν τις ερμηνεύσαι το επελδόν δύνηται. 5τό δε οίσδά που και αυτός, ώ εταιρε, ως ου των ευμεταχειρίστων ουδε των ραδύμως συντεδήναι δυναμένων τούτ' εστίν, αλλ' εί τι εν λόγοις και άλλο, πολλής της φροντίδος δεόμενον, ήν τις, ώς Θουκυδίδης φησίν, ες αεί κτημα συντιδείη οίδα μεν ουν ου πάνυ πολλούς αυτών επιστρέψων, ενίοις δε και πάνυ επαχθής δόξων, 10και μάλιστα oπόσοις αποτετέλεσται ήδη και εν τό κοινό δέδεικται η ιστορία, ει δε και επήνηται υπό των τότε ακροασαμένων, μανία και η ελπίς ώς οι τοιούτοι μεταποιήσουσιν ή μεταγράψουσί τι των άπαξ κεκυρωμένων και ώσπερ ες τάς βασιλείους αυλάς αποκειμένων, όμως δε ου χείρον και προς αυτούς εκείνους ειρήσθαι, ίν' εί ποτε 15 πόλεμος άλλος συσταίη ή Κελτοις προς Γέτας ή Ινδοίς πρός Βακτρίους (ου γαρ προς ημάς γε τολμήσειεν άν τις απάντων ήδη κεχειρωμένων), έχωσιν άμεινον συντιδέναι, τον κανόνα τούτον προσάγοντες, ήνπερ γε δόξη αυτοίς ορδός είναι ει δε μή, αυτοί μεν και τότε τό αυτό πήχει, ώσπερ και νυν, μετρούντων το πράγμα, ο ιατρός δε ου 20πάνυ ανιάσεται ήν πάντες Αβδηρίται εκόντες Ανδρομέδαν τραγωδώσιν. 6 διττού δε όντος του της συμβουλής έργου (τα μεν γαρ αιρείσδαι τα δε φεύγειν διδάσκει) φέρε πρώτα είπωμεν άτινα φευκτέον τό ιστορίαν συγγράφοντι και ών μάλιστα καδαρευτέον, έπειτα οίς 25χρώμενος ουκ αν αμάρτοι της ορδής και επ' ευδυαγούσης, αρχήν το οίαν αυτό αρκτέον, και τάξιν ήντινα τοις έργοις εφαρμοστέον, και μέτρον εκάστου, και α σιωπητέον, και οίς ενδιατριπτέον, και όσα παραδραμείν άμεινον, και όπως ερμηνεύσαι αυτά και συναρμόσαι. ταύτα μεν και τα τοιαύτα ύστερον, νύν δε τάς κακίας ήδη είπωμεν 30οπόσα τοις φαύλως συγγράφουσι παρακολουθούσιν. α μένουν κοινά πάντων λόγων έστιν αμαρτήματα έντε φωνή και αρμονία και διανοία και τη άλλη ατεχνία, μακρόν τε αν είη επελθείν και της 7 παρούσης υποθέσεως ουκ ίδιον α δ' εν ιστορία διαμαρτάνουσι, τα τοιαύτα αν εύροις επιτηρών οία καμοί πολλάκις ακροωμένω έδοξε, 35και μάλιστα ήν άπασιν αυτοίς αναπετάσης τα ώτα. ουκ άκαιρον δε μεταξύ και απομνημονεύσαι ένια, παραδείγματος ένεκα, των ήδη ούτω συγγεγραμμένων,

33. ίδιον κοινά γάρ, ώς έφην, απάντων λόγων έστιν αμαρτήματα έντε φωνή και αρμονία α δε

και πρώτόν γε εκείνο ηλίκον αμαρτάνουσιν επισκοπήσωμεν. αμελήσαντες γαρ οι πολλοί αυτών του ιστορείν τα γεγενημένα, τους επαίνους αρχόντων και στρατηγών ενδιατρίβουσι, τους μεν οικείους ες ύψος επαίροντες, τους πολεμίους δε πέρα του μετρίου καταρρίπτοντες, αγνοούντες ώς ου στενώ τώ ισδμό διώρισται και διατετεί-5 χισται η ιστορία προς το εγκώμιον, αλλά τι μέγα τείχος εν μέσω εστιν αυτών, και το τών μουσικών δή τούτο, δίς διά πασών εστί προς άλληλα, εί γε τό μεν εγκωμιάζοντι μόνου ενός μέλει, οπωσούν επαινέσαι και ευφράναι τον επαινούμενον, και ει ψευσαμένω υπάρχει τυχείν του τέλους, ολίγον αν φροντίσειεν, ή δε ουκ άν τι ψεύδος 10 εμπεσόν η ιστορία ουδ' ακαριαίον ανάσχοιτο, ου μάλλον ή την αρτηρίαν ιατρών παιδές φασι την τραχείαν παραδέξασθαι άν τι ες αυτήν καταποδέν, έτι αγνοείν εοίκασιν οι τοιούτοι ώς ποιητικής μεν και 8 ποιημάτων άλλαι υποσχέσεις και κανόνες ίδιοι, ιστορίας δε άλλοι. εκεί μεν γαρ ακρατης ή ελευθερία, και νόμος εις το δόξαν τό15 ποιητή ένδεος γαρ και κάτοχος εκ μουσών καν ίππων υποπτέρων άρμα ζεύξασθαι δέλη, καν εφ' ύδατος άλλους ή επ' ανδερίκων άκρων δευσομένους αναβιβάσηται, φθόνος ουδείς, ουδ' οπόταν ο Ζευς αυτών από μιάς σειράς ανασπάσας αιωρή ομoυ γην και δάλατταν, δεδίασι μή απορραγείσης εκείνης συντριβή τα πάντα κατε-20 νεχθέντα, αλλά κάν Αγαμέμνονα επαινέσαι δέλωσιν, ουδείς ο κωλύσων Διι μεν αυτόν όμοιον είναι την κεφαλήν και τα όμματα, το στέρνον δε τό αδελφό αυτού τό Ποσειδώνι, την δε ζώνην τό "Αρει, και όλως σύνδετον εκ πάντων δεών γενέσθαι δεί τον Ατρέως και Αερόπης, ου γαρ ικανός ο Ζευς ουδ' ο Ποσειδών ουδ' ο "Αρης 25 μόνος έκαστος αναπληρώσαι το κάλλος αυτού, η ιστορία δε ήν τινα κολακείαν τοιαύτην προσλάβη, τί άλλο ή πεζή τις ποιητική γίνεται, της μεγαλοφωνίας μεν εκείνης έστερημένη, την λοιπήν δε τερατείαν γυμνήν των μέτρων και δι' αυτό επισημoτέραν εκφαίνουσα, μέγα τοίνυν, μάλλον δε υπέρμεγα τούτο κακόν, ει μη ειδείη τις χωρίζειν30 τα ιστορίας και τα ποιητικής, αλλ' επεισάγοι τή ιστορία τα της ετέρας κομμώματα, τον μύθον και το εγκώμιον και τας εν τούτοις υπερβολάς, ώσπερ αν εί τις αξλητήν των καρτερών τούτων και κομιδή πρινίνων αλουργίσι περιβάλλοι και τό άλλω κόσμω τό έταιρικό, και φυκίον έντρίβοι και ψιμύδιoν τό προσώπω, Ηράκλεις ώς35 καταγέλαστον αν αυτόν απεργάσαιτο, αισχύνας τω κόσμω εκείνω. και ου τούτό φημι ώς ουχί και επαινετέον εν ιστορία ενίοτε αλλ' εν 9 καιρό τώ προσήκοντι επαινετέον, και μέτρον επακτέον τώ πράγματι

15. άκρατος ?

το μη επαχθές τοίς ύστερον αναγνωσομένοις αυτά, και όλως προς τα έπειτα κανονιστέον τα τοιαύτα, άπερ μικρον ύστερον επιδείξομεν. όσοι δε οίονται καλώς διαιρείν ες δύο την ιστορίαν, ες το τερπνόν και χρήσιμον, και δια τούτο εισποιούσι και το εγκώμιον ες αυτήν 5ώς τερπνόν και ευφραίνον τους εντυγχάνοντας, οράς όσον ταληδούς ήμαρτήκασι, πρώτον μεν κιβδήλω τη διαιρέσει χρώμενοι, εν γαρ έργον ιστορίας και τέλος το χρήσιμον, όπερ εκ του αληδούς μόνου συνάγεται το τερπνόν δε άμεινον μεν ει και αυτό παρακολουθήσειεν, ώσπερ και κάλλος αθλητή ει δε μή, ουδέν κωλύσει αφ' Ηρακλέους 10γενέσθαι Νικόστρατον τον Ισιδότου, γεννάδαν όντα και των ανταγωνιστών εκατέρων αλκιμώτερον, ει αυτός μεν αίσχιστος οφθήναι είη την όψιν, Αλκαίος δε ο καλός ο Μιλήσιος ανταγωνίζοιτο αυτό, και ερώμενος, ώς φασι, του Νικοστράτου ών, και τοίνυν η ιστορία ει μεν άλλως το τερπνόν παρεμπορεύσαιτο, πολλούς αν τους εραστάς 15 επισπάσαιτο άχρι δ' αν και μόνον έχη το ίδιον εντελές, λέγω δε 10τήν της αληδείας δήλωσιν, ολίγον του κάλλους φροντιεί έτι κακείνο ειπείν άξιον, ότι ουδε τερπνόν εν αυτή το κομιδή μυδώδες και το των επαίνων μάλιστα πρόσαντες παρ' εκάτερον τοίς ακούουσιν, ήν μή τον συρφετόν και τον πολύν δήμoν επινοή, αλλά τους δικαστικώς 20και νή Δία συκοφαντικώς προσέτι γε ακροασομένους, ους ουκ άν τι λάδοι παραδραμόν, οξύτερον μεν του "Αργου ορώντας και πανταχόθεν του σώματος, αργυραμοιβικώς δε των λεγομένων έκαστα εξετάζοντας, ώς τα μεν παρακεκομμένα ευθύς απορρίπτειν, παραδέχεσθαι δε τα δόκιμα και έννομα και ακριβή τον τύπον προς ους αποβλέποντα 25χρή συγγράφειν, των δ' άλλων ολίγον φροντίζειν, καν διαρραγώσιν επαινούντες, ήν δ' αμελήσας εκείνων ήδύνης πέρα του μετρίου την ιστορίαν μύδοις και επαίνοις και τη άλλη δωπεία, τάχιστ' αν ομοίαν αυτην εξεργάσαιο τό εν Λυδία Ηρακλεί, έωρακέναι γάρ σέ που εικός γεγραμμένον τη 'Ομφάλη δουλεύοντα, πάνυ αλλόκοτον σκευήν 30εσκευασμένον, εκείνην μεν τον λέοντα αυτού περιβεβλημένην και το ξύλον εν τη χειρί έχoυσαν ώς Ηρακλέα δήθεν ούσαν, αυτόν δε εν κροκωτό και πορφυρίδι έρια ξαίνοντα και παιόμενον υπό της Ομφάλης τό σανδαλίω και το δέαμα αίσχιστον, αφεστώσα ή εσδής του σώματος και μη προσιζάνουσα, και του θεού το ανδρώδες ασχη11 μόνως καταδηλυνόμενον, και οι μεν πολλοί ίσως και ταύτά σου επαινέσονται οι ολίγοι δ' εκείνοι, ών συ καταφρονείς, μάλα ηδυ και ες κόρον γελάσονται δρώντες το ασύμφυλον και ανάρμοστον και δυσκόλλητον του πράγματος. έκαστου γάρ δή ίδιόν τι καλόν εστιν ει δε τούτο εναλλάξειας, ακαλλές το αυτό παρά την χρήσιν 1ογίνεται, εώ λέγειν ότι οι έπαινοι ενί μεν ίσως τερπνοί, τό επαινου

[ocr errors]
[ocr errors]

1. η ιστορία 33. κακείνα

« IndietroContinua »