Immagini della pagina
PDF
ePub

48

LOCI QUIDAM LUCIANI EMENDATI

ATQUE EXPLANATI
A JOANNE SEAGER, A.B.

BICKNOR. WALLICÆ IN COMITATU MONUMETHIÆ RECTORE.

No. VΙΙΙ.-[Continued from No. ΧΧΧΙV. p. 236.] IMAGINES. p. 474. [p. 16. Α. ed. Salmur.] μία μεν δή σοι, ώ Λυκίνε, καλλιφωνίας αύτη, και ωδής εικών, ώς άν τις επί το έλαττον εικάσειε σκόπει δε δή και τας άλλας. ου γαρ μίαν, ώσπερ συ δή, εκ πολλών συνθείς επιδείξαι διέγνωκα, ήττον γάρ τούτο, και γραφικών συντελεσθέν, κάλλη τοσαύτα, και πολυειδές τι εκ πολλών αποτελείν αυτό αυτώ άνθαμιλλώμένον, αλλ' αι πάσαι της ψυχής άρεται, καθ' εκάστην εικών μία, γεγράψεται προς το αρχέτυπον μεμιμημένη.-Post αποτελεϊν intelligit Grevius διέγνωκα rursus. sed melius videtur legere : ου γάρ μίαν, ώσπερ συ δή, εκ πολλών συνθείς, επιδείξαι διέγνωκα, (ήττον γάρ τούτο, και γραφικών, [ut est in Salmuriensi. “arte piogendi tantùm valentium, pictorum tantum”] συντελεσθήναι κάλλη τοσαύτα, και πολυειδες τι εκ πολλών αποτελείν αυτό αυτώ άνθαμίλλώμενον,) αλλ' αί πάσαι της ψυχής άρεται, καθ' εκάστην εικών μία, γεγράψεται προς το αρχέτυπον μεμιμημένη.

IMAGINES. p. 475. (16 E. ed. Salmur.) και δή γεγράφθω πάντα συλ. λήβδην τα εκ του Ελικώνος αγαθά έχουσα. ουχ ώσπερ η Κλειώ, και η Πολύμνια, και η Καλλιόπη, και αι άλλαι, έν τι εκάστη επισταμένη, αλλά πασών και προσέτι, τα Ερμού, και 'Απόλλωνος.- -Legendum censeo αλλά πασών ΤΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜAΣ ΕΧΕΤΩ και προσέτι τα 'Ερμού και 'Απόλλωνος.

IMAGINES. p. 479. [p. 19. E. Salmur.] και σχεδόν ήδη τέλος σου έχoυσιν αι εικόνες. άπασαν γάρ επελήλυθας την ψυχήν, και τα μέρη έπαινών.

Manifeste oportet rescribere, άπασαν γάρ επελήλυθας την ψυχήν, ΚΑΤΑ τα μέρη επαινών.

IMAGINES. p. 480. [20 c. ED. Salmur.] όπερ οι ταπεινοί τάς γνώμας, πάσχουσιν άπειρoκαλία της τύχης, επειδαν αυτούς η τύχη μηδέν τοιούτον ελπίσαντας, άφνω αναβιβάση ές πτήνον τι, και μετάρσιον όχημα, ου μένουσιν επί των υπαρχόντων, ουδ' αφορώσι κάτω, αλλ' αεί προς το άναντες βιάζονται.--Vera lectio απειρoκαλία της Ψυχής: Mendum irrepsit ex similitudine sequentis τύχη. .

IMAGINES. p. 481. [p. 21. E. ed. Salmur.] Και ούτως, ώ Πολύ στρατε, γιγνέσθω. αξία γαρ, ου το σώμα μόνον, ώσπερ η Ελένη, καλή ουσα, καλλίων δε και έρασμιωτέρα υπ' αυτών την ψυχήν σκέπουσα. Est qui scribit καλλίω δε και ερασμιωτέραν υπ' αυτών την ψυχήν σκέ

Verum quo το αυτών referre possumus ? Sana Scriptura (quanquam Solano, Gesnero, et Reitzio αόρατος) est καλλίω δε και ερασμιωτέρα (accus. plural.) υπ' αυτήν την ψυχήν σκέπουσα.

IMAGINES. p. 483. [22. D. ed. Salmur.] Μονιμωτέρα γούν (ή εικών) των 'Απελλού, και Παρρασίου, και Πολυγνώτου γένοιτ' άν, και αυτή

πούσα.

« εί χρή

εκείνη παρά πολύ των τοιούτων κεχαρισμένη, όσο μη ξύλου, και κηρού και χρωμάτων πεποίηται, αλλά ταϊς παρά μουσών επινοίαις είκασται, &c.

Malim μονιμωτέρα γούς των 'Απελλού, και Παρρασίου, και Πολυγνώτου γένοιτ' αν αύτη: ΚΑΤ' ΕΚΕΙΝΟ παρά πολύ των τοιούτων μάλλον κεχαρισμένη, όσο μη ξύλου, και κηρού και χρώματων πεποίηται.

PRO IMAGINIBUS. p. 489. [28. D. Salmur.] και εαυτήν ούν το μεν πλάσμα σου επαινείν, και την επίνοιαν των εικόνων, μη γνωρίζειν δε την ομοιότητα. Forsitan την ΕΥ νοιαν.

PRO IMAGINIBUS. p. 489. [28. D. Salmur.] μη γαρ είναι των τηλικούτων άξίαν, μηδέ εγγύς ότι μη δε άλλην τινά γυναικά γε ούσαν.--Non dubito legendum esse: μη γάρ είναι των τηλικούτων άξίαν, μηδε εγγύς ΤΙ· μηδέ άλλην τινά, γυναικά γε ούσαν. Damascius apud Suid. . ν. Όδαίναθος. Μάλιστα δε χαλεπόν, και ΕΓΓΥΣ ΤΙ αδύνατον είναι, περί θεών τι λέγειν ή φρονείν ανθρώπους όντας.

PRO IMAGINIBUS. p. 490. [29. E. ed. Salmur.] και συγγνώμη εί γυναικείόν τι έπαθε. καίτοι εί χρή ταληθές ειπείν, και αυτό εμοί τοιούτον τι είπειν έδοξε.--Gesnerus rejicit τοιούτον. rejiciendum potius είπείν, ut sit και αυτό εμοί τοιούτόν τι έδοξε. Geminavit το ΕΙΠΕΙΝ, ταληθές ειπείν,–τοιουτόν τι είπείν,-incuria librarii.

PRO IMAGINIBUS. p. 491. [29. E. ed. Salmur.] το μεν γαρ πρώτον ακούων, ουδέν έπλημμελήσαι ενορών τοίς γεγραμμένοις. επει δε εκείνη έπεσημήνατο, και αυτός άρχομαι τα όμοια γιγνώσκειν περί αυτών.

Reponunt Guietus, Solanus, Gesnerus, ουδέν πλημμέλημα ενεωρών. Cogitaveram, ουδέν ΕΠΕΤΙΜΗΣΑ, ενορών, κ. τ.λ.

PRO IMAGINIBUS. p. 500. [39. A. ed. Salm.] διομόσαιτο δ' αν και τον Κροίσου υιόν όξυηκοώτερον είναι του Μελάμποδoς. και τον Ιφνέα οξύτερον δεδορκέναι του Λυγκέως, ήνπερ μόνον κερδάναι τι ελπίση επί τη ψεύσματι. ο δέ γε αυτό τούτο επαινών, ουχ όπως ουδ' αν ψεύσαιτό τι, ή προσθείη των μη δε όλως προσόντων τα δ' υπάρχοντα αυτά φύσει αγαθά, κάν, μη πάνυ μεγάλα ή, παραλαβών, επηύξησε, και μείξω απέφηνε.οδέ γε αυτό τούτο επαινών vertitur a Gesnero, qui id ipsum quoque facit ut laudat. verbis, me judice, sensum του αυτό τούτο haud assequentibus. αυτό τούτο επαινών est, Ita laudans ut vere laudare dicatur. ;

Legitime, vere, juste laudans. Vid. Toup. in Fragmenta Longini. .sect. 5. Praeterea legendum, oδέ γε αυτό τούτο επαινών, ουχ ΟΥΤΩΣ (ποιεί puta) ουδ' αν ψεύσαιτο τι, ή προσθείη των μη δε όλως προσόντων.

PRO IMAGINIBUS. p. 502. [p. 40. E. ed. Salmur.] εγώ γάρ ει μεν τινα άμορφον ούσαν έφην το εν Κνίδω αγάλμασι ομοίαν, γόης αν, και του Κυναίθου κολακικώτερος όντως νομιξοίμην. ει δέ τοιαύτην υπάρχουσαν, οίαν πάντες ίσασιν, ου πάνυ εκ πολλού διαστήματος ήν το τόλμημα. Ut sit Cynæthi cum Luciano hæc collatio, non, ut nunc, veritatis rei cum laudibus a Luciano scriptis, pone post rólunua notam interrogationis.

PRO IMAGINIBUS. p. 504. [42. E. ed. Salmur.] επί μέντοι του 'Αγαμέμνονος, όρα όσην αυτός φειδώ εποιήσατο των θεών, και ώς έταμιεύσατο τας εικόνας ες το σύμμετρον. ώς όμματα μέν φησι, και κεφαλήν ίκελο» αυτόν είναι το Δί, το "Αρεϊ δε, την ξώνην, στέρνον δε, το Ποσειδώνι,

VOL. XVIII. Cl. . NO. XXXV. D

-ως potest esse Nam ; potest esse Ut, Quemadmodum, Quomodo; sed malim, “ΟΣ όμματα μέν φησι και κεφαλήν, κ. τ.λ.

ToxARIS. p. 510. [48. E. ed. Salmur.] ούτω μέγα τόλμημα τολμήσαι, και τοσούτον από της αυτών απέραντας, εκπλεύσαι εις τον πόντον, απείρατον έτι τοίς "Ελλησιν όντα, πλην μόνων των επί της αργούς ες την Κολχίδα στρατευσάντων, μη καταπλαγέντας, μήτε τους μύθους τους εν αυτώ, μήτε την προσηγορίαν καταδείσαντας.Num, μήτε τους μύθους τους επ' αυτώ ? “ DE illo.”

ToXARIs. p. 517. [55. E. ed. Salmur.] ούτω νύν ποιώμεν. τους μεν παλαιούς φίλους ατρεμείν εάσωμεν, εί τινας ή ημείς, ή υμείς, των πάλαι καταριθμεϊν έχομεν. έπει κατά γε τούτο πλεονεκτοίτε άν, πολλούς, και αξιοπίστους μάρτυρας τους ποιητές παρεχόμενοι, την 'Αχιλλέως, και Πατρόκλου φιλίαν, και την Θησέως, και Πειρίθου, και την άλλην εταιρείας, έν καλλίστοις έπεσι και μέτρους ραψωδούντας. ολίγους δέ τινας προχειρισάμενοι των καθ' ημάς αυτούς, και τα έργα αυτών διηγησάμενοι. Omnia ab επεί κατά γε τούτο, usque ad ραψωδούντας, sunt παρένθετα, et proinde signis includenda. Deinde pro προχειρισάμενοι scribendum προχειρισΩΜΕΘΑ.

ToXARIS. p. 522. [p. 61. C. ed. Salmur.] και επεί ήσθετο πονήρως έχοντα, και διάβροχον ήδη το ερωτι, και τακερόν γεγενημένον, άλλο επί τούτοις επενόει, και τον άθλιον απώλλυε. κύειν τε γάρ εξ αυτού σκήπτεται. Inserendum O. άλλο επί τούτοις επενόει, δ και τον αθλιόν απώλλνε.

ToXARIS. p. 557. [p. 65. E. ed. Salmur.] πλείν μεν γάρ έφη εξ Ιταλίας 'Αθήναξε περί δύσιν πληϊάδος, συλλογιμαίους τινάς ανθρώπων κομίζων, εν δε τούτοις, είναι τον Ευθύδικον. και μετ' αυτού Δάμωνα τον Χαλκιδέα, και τούτον εταίρος αυτού.

Ejecto articulo, interpungendum, και μετ' αυτού Δάμωνα, Χαλκιδέα και τούτον, εταίρος αυτού. precessit, άκουε τοίνυν και άλλον, ώ Τόξαρι, Ευθύδικον τον χαλκιδέα.

ToXARIS. p. 538. [76. Α. ed. Salmur.] εδέδετο ούν ο άθλιος 'Αντίφιλος πολύν ήδη χρόνον, απάντων, όσοι ήσαν κακουργοί εν τω δεσμωτηρίω, μιαρώτατος είναι δοκών. και ο επί των δεσμών αιγύπτιος δεισιδαίμων άνθρωπος, ώετο χαριείσθαι, και τιμωρήσειν τω θεώ, βαρύς το 'Αντιφίλφ έφεστώς.

Cur Solanus varietatem quæsierit nescio;" inquit Reitzius.-Invenire επί των ΔΕΣΜΙΩΝ forsitan speraverat Solanus. Istam certe lectionem veram esse puto.

ToXARIS. p. 545. [83. E. ed. Salmur.] και όπερ υμείς εν τοις γάμοις, τούτο ημείς επί των φίλων ποιείν αξιούμεν, επιπολυ μνηστευόμενοι, και πάντα όμoύ πράττοντες, ως μη διαμαρτάνουμεν της φιλίας, μη δε απόβλητοι δόξωμεν είναι.

Rectius διαμαρτάνλμεν.

ΤοΧΑΛΙs. p. 548. [p. 86. E. ed. Salmur.] και οι μεν Σαυρομάται, διηρμένοι τους άκοντας, ώρμησαν επ' αυτόν, ως κατακεντήσοντες. ----Proinde quasi de bubulcis, boves agentibus, loquatur Lucianus !_Scripsit procul dubio: ως ΚΑΤΑΚΟΝΤΙΣΟΝΤΕΣ. vid. Nov. Ed. Thes. Η. Steph. .

[ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors]

ToXARIS. p. 552. [p. 90. E. ed. Salmur.] επειδάν δε παύσωνται δειπνούντες, αιτήσαντα φιάλην, επισπείσαι κατά της τραπέζης, και μνηστεύεσθαι την παίδα, πολλά επαινούντα εαντον, ώς τις ή γένους, ή πλούτον, ή δυνάμεως έχοι. -ώς τις pro όστις, quod habent alie eld., est ex conjectura "Gesneri. idem conjeceram ipse, et conjecturæ confirmandæ causa, quæ sequuntur exempla in schedis descripseram, mpòs κυβερνήτην περί της νεώς τε και των ναυτών μη, τα όντα λέγοντα, όπως η αυτός ή τις των ξυνναυτών πράξεως έχει. Ρlato De Republica. p. 392. 1. 48. Εd. Βasil. Prim. είθ' ον οράτε εκ προαγωγής όνθ' υμϊν φίλον, και όπως αν υμάς δύνασθαι νομίση, ούτω προς υμάς ευνοίας έχοντα, τούτον οίεσθε δεϊν ισχυρόν ποτ' έάσαι γενέσθαι ; Demosth. κατά 'Αριστοκράτ. p. 678. 1. 21. παραλαμβάνων κάθιξε αυτούς κατά την αξίαν έκαστον, ως αν ύλης ή τέχνης έχη. Lucian. in Jove. Traged. p. 193. Ed. Salmur.. ουκ εκ διανομής τινος ή τάξεως, αλλ' ώς έκαστος ετοιμότητος ή βουλήσεως έσχε, τών χωρίων καταλαμβανομένων. Ρlutarch. in Camillo, p. 264. Ed. H. Steph. ώς oύν έκαστος ποδών είχε και ρώμης, καταδραμόντες επί την θάλασσαν, και καταβαλόντες εαυτούς προσενέχοντο ταίς vavou. Plutarch. in Mario, p. 780. Ed. H. Steph. vid. et Plutarch. in Sylla, p. 857. 1. 13. Ed. H. Steph. in Agesilao, p. 1104. 1. 18. in Bruto, p. 1815. 1. 29.

ToxARIS. p. 559. [p. 100. D. ed. Salmur.] και o Ευβίοτος ου μετά πολύ και ούτος εισέπεσεν, άγων πανδημεί μεν τους Έλληνας, 'Αλανούς, δε, και Σαυρομάτας, επικλήτους εκάτερους δισμυρίους.

Malim και o Ευβίοτος ου μετά πολύ και ΑΥΤΟΣ εισέπεσεν.

ToXARIS. p. 565. [p. 107. E. ed. Salmur.] νύκτωρ δε καθευδόντων, έτυχον γάρ έν υπερώα τινί κατοικούντες, πυρκαϊά μεγάλη εξανίσταται, και πάντα περιεκλείετο, και περιείχεν η φλόξ απανταχόθεν την οικίαν.

Magis arrideret και πάντα περιεκαίετο, Εt omnia Rammis involvebantur. Non clausa fuisse omnia, ex egressu Abauchæ, uxorisque et liberorum, apparet.

ASINUs. p. 569. [112. A. eti. Salmar.] εγώ δε κόπτω προσελθών την θύραν. και μόλις μεν, και βραδέως, υπήκουσε δ' ούν ή γυνή είτα και проσήλθεν. εγώ μεν ηρόμην εί ένδον είη ο "Ιππαρχος.

Malim είτα και προήλθεν.

ASINUs. p. 579. [121. Β. ed. Salmur.] και ήν πολλή μεν εν τούτω τρυφή». ώστε της εις την Λαρίσσων οδού παντάπασιν επιλελήσμην. και ποτε επί νούν μοι ήλθεν ες το μαθείν ών ένεκα ήλθον.-Interponendum puto μόλις: και ΜΟΛΙΣ πότε επί νούν μοι ήλθεν το μαθείν ών ένεκα ήλθον.

ASINUs. p. 579. [121. C. ed. Salmur.] δείξόν μοι μαγγανευούσαν ή μεταμορφουμένην την δέσποιναν πάλαι γαρ της παραδόξου ταυτής θέας επιθυμώ. μάλλον εί τι συ οίδας, αυτή μαγγανεύσον, ώστε φανήναι μου άλλην έξ άλλης όψιν.

Male abest particula δέ. μάλλον ΔΕ εί τι συ οίδας αυτή μαγγανεύ

ASINUS. p. 580. [123. A. ed. Salmur.] είτα κιβώτιον αδρόν άνοιξάσα, πάνω πολλάς έχον πυξίδας εν αυτώ, ένθεν αναιρείται, και προσφέρει μίαν,

[ocr errors][merged small][ocr errors]

σον.

Legendum tpopépet, quod legisse videtur Gesnerus cum reddiderit promit ; nisi forte apoopépet significat, Naribus admovet ; quo sensu #porqépetat potius dixisset Lucianus.

REMARKS ON
The Similarity of Worship, that prevailed in different

parts of the Pagan World.
PART V.-[Concluded from No. XXXII. p. 213.)

[blocks in formation]

But let us return from this digression :-Meyrick, as before instanced, conceives, that besides the great Huon, or Supreme Being, the Druids possessed some obscure ideas of a triple personality in God's essence, like the Indians and other pagans; and many critics have imagined such to have been the original allusion of the bardic Triads. But it is clear that although Hu himself was but a colonist, in process of time divine honors were ascribed to him. With the etymology of his name we shall not bewilder ourselves, as etymology has, in many instances, corrupted history; although it is worthy of remark, that the Arabic se (as Chardin has well observed) is continually repeated by the sufis and derveeshes, to express the essential name of God :-“ Ils se prennent par la main, et tournent en branlant la tête, et criant de toute leur force, l'un à l'autre, Hou, Hou, c'est-à-dire, Dieu, ou l'Etre par soi." This same pronoun also occurs in an emphatic manner in the Hebrew Bible, and the Sanskrit writers likewise use the pronoun Sah, precisely according with the guest of the Arabs, in this sense. According to Mr. Davies, the Celtic Hu signifies an overlooker.

Those, who have investigated the Gothic rites, have discerned a close similarity with several parts of the Celtic superstition, and it may be worth while to adduce Sir Wm. Jones's words concerning Odin : “ 'The Scythian or Hyperborean doctrines and mythology may also be traced in every part of these eastern regions ; nor can we doubt, that Wod or Oden, whose religion, as the Northern

"We find Hava in Sanskrita, and 20TIT in Cophtica

« IndietroContinua »