Immagini della pagina
PDF
ePub

erat, ducere instituunt. Cujus ubi ad tantam altitudinem, quantæ esse solum infimum cuniculi poterat, pervenerunt, silentio facto, plaribus locis aure admota,' sonitum fodientium captabant. Quem ubi acceperunt, aperiunt rectam in cuniculum viam. Nec fuit magni operis. Momento enim ad inane, suspenso furculis ab ab hostibus muro, pervenerunt. Ibi commissis operibus, cum e fossa in cuniculum pateret iter, primo ipsis ferramentis, quibus in opere usi erant, dein celeriter armati etiam subeuntes occultam sub terram ediderunt pugnam. Segnior deinde ea facta est, intersepientibus cuniculum, ubi vellent, nunc ciliciis prætentis, nunc foribus raptim objectis. Nova etiam haud magni operis adversus eos, qui in cuniculo erant, excogitata res est. Dolium a fundo pertusum qua fistula modica inseri posset, et fistulam ferream operculumque dolii ferreum, et ipsum pluribus locis perforatum, fecerunt. Hoc tenui pluma completum dolium ore in cuniculum verso posuerunt. Per operculi foramina 3 prælongæ hastæ, quas sarissas vocant, ad summovendos bostes eminebant. Scintillam levem ignis inditam plumæ, folle fabrili ad caput fistulæ imposito, flando accenderunt. Inde non solam magna vis fumi, sed acrior etiam foedo quodam nidore ex adusta pluma, cum totum cuniculum complesset,4 vix darare quisquam intus poterat.

8. Cum in hoc statu res ad Ambraciam esset, legati ab

. Cum utrumque opus, hinc fossa Ambraciensium, inde cuniculus Romanorum inter se conjungi cæpissent.

d Cum cuniculum intercluderent obsessi, atque a fossa per ipsos ducta sejungerent ; tum obtendendo velamenta pilis caprarum contexta, ium januas properanter opponendo.

19 Epitheti pleonasmum notat Bauer.—20 Vid. Not. Delph. inf.—1 * Jac. Gron. Livium fortasse aure æri admota, vel simpliciter are admoto scripsisse suspicatur. Sed quis Livium hanc rem tam obscure expressurum fuisse existimet?' Doering.–2 Vid. Not. Delph. inf. Mos sub terra Gron. Crev.3 Jac. Gron. suspicabatur post foramina excidisse bina vel bina.—4 Scripti adimplesset.

NOTE Suspenso furculis) Gelenio place. tum est furculis ; quod firmat Gron. bat suspenso fulturis ab hostibus muro : ex lib. 1. c. 35. sed in codicibus pæne omnibus scripDelph. et Var. Clas. Livius.

9 Y

Ætolis Phæneas et Damoteles, cum liberis mandatis, decreto gentis, ad consulem venerunt. Nam prætor eorum, cum alia parte Ambraciam oppugnari cerneret, alia infestam oram navibus hostium esse, alia Amphilochos Dolopiamque a Macedonibus vastari, nec Ætolos simul ad tria diversa bella occursantes sufficere, convocato concilio, Ætolos principes, quid agendum esset, consuluit. Omnium eo sententiæ decurrerunt, ‘út pax, si posset, æquis; si minus, tolerandis conditionibus peteretur. Antiochi fiducia bellum susceptum. Antiocho terra marique superato, et prope extra orbem terræ ultra juga Tauri exacto, quam spem esse sustinendi belli ? Phæneas et Damoteles, quod e re Ætolorum, ut in tali casu, fideque sua esse censerent, agerent. Quod enim sibi consilium, aut cujus rei electionem a fortuna relictam?' Cum his mandatis legati missi orare consulem, 'ut parceret urbi, misereretur gentis quondam sociæ, nolle dicere injuriis, miseriis certe coactæ insanire. Non plus mali meritos Ætolos Antiochi bello, quam boni ante, cum adversus Philippum bellatum sit, fecisse. Nec tum large gratiam relatam sibi, nec nunc immodice ponam injungi debere.' Ad ea consul respondit: • Magis sæpe, quam vere unquam, Ætolos pacem petere.

e Cum non aliter bellum susceptum esset ab Ætolis, quam ob spem in Antiochi auxilio et potentia positum.

5 In qnibusd. librr. vett. consilio. Mox ' Ætolos principes ; prior vox ab interprete profecta; Gron. Neque b. I. neque simili xxxvi. 27. me offendit.'

NOTÆ ¢ Ætolos principes) Displicet Gro. siquidem aliquantum mali naper fenovio illud Ætolos: et vero inutilis e cissent, cum socii essent Antiochi proximo ejus vocis repetitio, cum bellum gerentis adversus Romanos ; non alios ea de re consulere potuerit non minus bene se antea gessisse, Ætolorum prætor quam gentis suæ quo tempore socii fuerant Romano. principes.

rum adversus Philippum : unde cum d Fideque sua esse censerent] Repete Romani ob egregie navatam in Phi. ex superiori commate ' quod e re Æ. lippum operam non nimium Ætolis tolorum, et ex fide sua.'

gratificati essent, æquum non esse ut e Non plus mali] Ætolos aiebant in eosdem Romani ob consociata cum legati et bene et male de Romanis Antiocho arma nimium sævirent. meritos esse diversis temporibus : et

Imitarentur Antiochum in petenda pace, quem in bellum traxissent. Non paucis urbibus eum, de quarum libertate certatum sit, sed omni Asia cis Taurum montem, opimo regno, excessisse. Ætolos, nisi inermes, de pace agentes non auditurum se. Arma illis prius equosque omnes tradendos esse, deinde mille talentum argentis populo Romano dandum: cujus summæ dimidium præsens numeraretur, si pacem habere vellent. Ad ea adjecturum etiam in fædus esse, ut eosdem, quos populus Romanus, amicos atque hostes habeant.'

9. Adversus quæ legati, et quia gravia erant, et quia suorum animos indomitos ac mutabiles 7 h noverant, nullo reddito responso, domum regressi sunt, ut etiam atque etiam, quid agendum esset, re integra, prætorem et principes consulerent. Clamore et jurgio excepti, 'quam diu rem 8 traherent, qualemcumque pacem referre jussi ?' cum redirent Ambraciam, Acarnanum insidiis prope viam positis, quibuscum bellum erat, circumventi Thyrium " custodiendi deducuntur.' Hæc mora injecta est paci. Cum jam Atheniensium Rhodiorumque legati, qui ad deprecandam pro his venerant, apud consulem essent; Amynander quoque, Athamanum rex, fide accepta, venerat in castra Romana, magis pro Ambracia urbe," ubi majorem partem

Duk.-- 6 Vid. Not. Delph. ipf.

7 Immutabiles Gron.-8 Quid rem Ald. Quamdiu rem Gelen. Quod diu rem vet. lib. apud Sigon. excepti, quod rem Gron. Doujat. Crev.-9. Quibuscum bellum erat; bas voces præter necessitatem post Acarnanum Crev. transponi jussit.' Doering.–10 Tyrrheum Gron. Doujat. Crev.cum Sigoniano;

NOTE i Omni Asia cis Taurum] De condi. scripti omnes libri, longe melius tionibus datæ Antiocho pacis dictum quam editi, in quibus, ex nescio culib. superiori cap. 45. dicetur et cap. jas correctione, indomitos et immuta38. bujus libri.

biles, contra quam sententia exigit. 8 Mille talentum argenti] An potius Thyrium (Tyrrheum] custodiendi mille talenta? Nostra pecunia essent deducuntur] rrheum, sive Thyrius vicies centena et quadraginta millia oppidum erat Acarnaniæ mediterra. librarum Francicarum : deux millions neum, æquali fere spatio dissitum ab quatre cens mille livres.

Acheloi ripis, et Ionii maris littori. n Animos indomitos ac mutabiles] Ita bus.

[ocr errors]

temporis exulaverat, quam pro Ætolis, solicitus. Per hos certior factus consul de casu legatorum, adduci eos a Thyrio jussit. Quorum post adventum agi coeptum est de pace. Amynander, quod sui maxime operis erat, impigre agebat, ut Ambracienses compelleret ad deditionem. Id cum per colloquia principum," succedens murum,' parum proficeret; postremo, consulis permissu ingressus urbem, partim consilio, partim precibus, evicit, ut permitterent se Romanis. Et Ætolos C. Valerius Lævini filius, qui cum ea gente primum amicitiam pepigerat, consulis frater, matre genitus eadem, egregie adjuvit. Ambracienses, prius pacti, ut Ætolorum auxiliares sine fraude emitterent, aperuerunt portas. Dein [Ætoli],"4 'ut quingenta Euboica darent talenta ;' ex quibus ducenta præsentia, trecenta per annos sex pensionibus æquis: captivos perfugasque redderent Romanis : urbem ne quam formulæ' sui juris

cum antea Tyrrheon legebatur.–11 Urbe del. Gron. Doujat. Crev.-12 'Cum To id, quo referatur, non habeat, J. Fr. Gron. bayc vocem eleganter b. I. abundare existimabat. Sed allata exempla parum hanc elegantiam confir. mant. Crev, td id aut delendum, aut ejus loco et restituendum esse suspica. tur. Drak. denique tentat In id cum ... parum proficeret. Equidem simpli. cissimum puto, si pro id reponatur is.' Doering.–13 Muris Gron. Donjat. -14 · Vocem Ætoli addendam esse recte docuit Periz. nisi plura exciderunt verba. Cf. Polyb.' Rupert. Vid. Not. Var. Ætoli del. Gron. Donjat.

NOTÆ * Dein Ætoli, ut quingenta Euboica cistophorum pretio secuti antea sudarent talenta] Hæc et sequentia mus) Euboicum talentum quatuor pertivent ad conditiones pacis Æ- duntaxat draclimarum Atticarum miltolis dictas a consule. Porro Euboi. libus æstimat, id est, libris Francicis ca hæc talenta Atticis minora fuis. 1700. se, ita ut singulis decederent tres | Urbem ne quam formula) Marcelunciæ cum triente ait ex Herodoto lus Donat. formulæ nomine intelligit Budæus, ut lib. XXXVI. cap. 46. est actionem, qnæ a jurisconsnltis deti. annotatum. Talentum igitur Euboi. nitur, jns persequendi in judicio qnod cum hoc posito quinque millium sex. sibi debetur : sed hæ actiones inter centarum et septem circiter drach- privatos ejusdem ditionis locum hamarum, redderet nostræ pecuniæ li. bent, magis quam inter diversos pobras ferme 2266. cum assibus 16. sic pulos. Turneb. formulam dici ait quingenta ejusmodi talenta efficerent non proprie quidem actionem, sive nobis decies centena trecenta trigin. certam verborum conceptionem, qua ta tria millia cum nongentis libris, quid in jure petitur; sed inde tra1333900. Festus tamen (quem in duci formulæ nomen ad conventa

facerent, quæ post id tempus, quo T. Quintius trajecisset in Græciam, aut vi capta ab Romanis esset, aut voluntate in amicitiam venisset : Cephallenia insula ut extra jus foederis esset.' Hæc quanquam spe ipsorum aliquanto leviora erant, petentibus Ætolis, ut ad concilium referrent, permissum est. Parva disceptatio de urbibus tenuit. Quæ cum " sui juris aliquando fuissent, avelli velut a corpore suo ægre patiebantur. Ad unum tamen omnes accipi pacem jusserunt. Ambracienses coronam auream consuli centum et quinquaginta pondo" dederunt. Signa ænea marmoreaque et tabulæ pictæ, quibus ornatior Ambracia, (quia regia ibi Pyrrhi fuerat,) quam ceteræ regionis ejus urbes erant, sublata omnia avectaque. Nihil præterea tactum violatum ve.

10. Profectus ab Ambracia consul in mediterranea Ætoliæ, ad Argos Amphilochium 16" (viginti duo millia ab Ambracia abest) castra posuit. Eo tandem legati Ætoli, mirante consule, quod "? morarentur, venerunt. Inde, postquam approbasse pacem concilium Ætolorum accepit,

15 · Non opns est ut cum Moreto legatur quas, cum, &c. Doering.

16 Amphilochum edd. antt. Amphilochicum Gron. Doujat. Crev.-17. Non opus est, ut cum J. Fr. Gron. et cum iis qui ei adhærent, quid pro quod rescri

NOTÆ quibus civitatum jurisdictio ac ditio m Centum et quinquaginta pondo] lege fæderum comprehenditur. Ego Solum auri hujus pondus æstimaretur antem jam ante monui formulam nunc octuagies et quadringentis li. usurpari pro dispositione seu ordi- brarum millibus. natione provinciarum, qua cujusque Ad Argos Amphilochium [Amphifines designantur: quod ex Plinio lochicum] Argos Amphilochicnm, diinprimis confirmari potest lib. III. versum a Peloponnesiaco, Epiri urbs, c. 4. ubi de Narbonensi provincia lo- Amphilochiæ regionis caput, inter quens, ait : 'adjecit formulæ Galba Acheloum ad ortum, et Ambracium imperator ex Inalpinis Avanticos at. sinum ad occasum, nunc in tabulis que Ebroduntios :' et passim apud Epiri Amfilocha: occupata fuerat hæc Justinianum formulæ sive typi, rúnoi, regio ab Ætolis. hoc sensu accipiuntur, ut forma ju • Quod morarentur) Placebat Grorisdictionis, forina provinciæ, forma novii conjectura scripsisse Livium censualis, forma agrorum. Nos Gal. putantis mirante consule quid moraren. lice dicimus, les gouvernemens, les res. tur. sorts, les départemens.

« IndietroContinua »