Immagini della pagina
PDF
ePub

cydide modum in his non tenente, fed nimium fibi permittente conqueritur, atque adeo illum de hac audacia reprehendir. Et aliquanto poft, τῶν σχημάτων τὸ πεπλανημένον ἐκ τῆς κατὰ φύσιν ἀκολουθίας vocat, quod in illo altero loco τοὺς πεπλανημένους ἐκ τῆς κατὰ φύσιν συζυγίας σχηματισμούς dixerat. Ac oxnuatioμévov quidem id fonat, quod Latinis figura. tum: fed tamen figurata oratio minus late patentem habere fignificationem videtur: etiamfi figuram Fabius effe dicat conformationem quandam orationis, a communi & primum se offerer.te ratione remotam. Alibi vero fcribit, figuras mutare aliquid a recto, atque hanc prae fe virtutem ferre, quod a confuetudine vulgari recefferunt.

Quamvis autem ut orationem fcholiaftes dicit ἐσχηματί Sai, quamcunque ea mutationem ftructurae accipiat, ita etiam xua dicere queat fubeffe fingulis, in quibus ea occurrit, locis, tamen certis tantum in locis hoc vocabulo ita utitur : veluti cum pag. 382 πάντα όμιλον vult elle σχήμα, pro Tavri iuía. At vero 568, in his verbis, oi d'UGTEPOV XOVTES, Atticum effe xnua dicit, pro eo, quod dicendum erat, τῶν δ ̓ ὕστερον ἡκόντων. Pag. autem 354 1. 11, τὸ ἀνακόλουθον appellat non fimpliciter σχήμα, fed παράσημον σχῆμα.

Ceterum etiamfi xua quidem, fed non & Tрo, apud eum legatur, (quod fciam) tamen троà vóμатa vocat quae funt metaphorica: veluti pag. 530, ubi de hoc loquendi genereσTopéμey To Opóvnμa, annotat, effe quidem omnium, quae apud Thucydidem funt, tropicarum (id eft metaphorica rum) vocum duriffimam iftam, videlicet oropeowuer verum loqui eum fecundum Alcibiadem. Quod ab eo quonam sensu dicatur, (dici quidem certe videatur) ibi docebo. Sic autem a Dionyfio κυρίαν λέξιν opponi τῇ τροπικῇ, id eft metaphoricae, videmus. Ac fciendum, ad metaphoram quod attinet, cum dicit ἐπιμένειν τῇ μεταφορά, id eft (reddendo verbum verbo) permanere in metaphora, intelligere, quod Fabius dicit, quo ex genere coeperis translationis, hoc definere. Scribit enim, Nam id quoque inprimis eft cuftodiendum, ut quo ex genere coeperis tranflationis, hoc definas. Multi enim cum initium a tempeftate fumferunt, incendio aut ruina finiunt: quae eft inconfequentia rerum foediffima. Quamvis porro Dionyfius TрOTI ŽIV opponat T κυρία, (ficut antea dixi) & alicubi dicat etiam διὰ τῶν κυρίων καὶ μὴ τροπικῶν κατασκευῶν ἐκφέρειν τὰ νοήματα, non me tamen latet, τà Тpona ulterius ab eo, quam ufque ad metaphorica extendi. Scribit enim in libro περὶ συνθέσεως ὀνομά Thucydid. Vol. VI.

B

[ocr errors]

των, de quibufdam Homeri verfibus loquens, οὔτε γὰς μετα φοραί τινες ἐν αὐτοῖς εὐγενεῖς ἔνεισιν, οὔτε ὑπαλλαγαί, αὔτε καταχρήσεις, οὔτε ἄλλη τροπικὴ διάλεκτος οὐδεμία.

Cum porro oratio eo, quo diftum eft, modo ἐσχημάτι σται, vel ὑπήλλακται, eam dicunt etiam effe ἀκατάλληλον, id eft, non cohaerenter & congrue inter fe iuncta esse verba. Sed brevius, & quidem una voce, interpretari quis poffit incohaerentem, vel incongruentem, feu incongruam. Ea voce, ficut & illi oppofita κατάλληλος, utitur Dionyfius Halicarnaffeus. Apud hunc vero noftrum fcholiaftem habemus illud pro hoc, pag. 5o5 1. 36. nam ibi legimus, οὐκ ἔστιν ἀκατάλληλον πρὸς τὸ ἐπιθυμοῦντας cum legendum fit contra, οὐκ ἔστι κατάλ ληλον. Ubi obferva etiam, cum adie&tione praepofitionis pofitum hoc vocabulum effe: cum & abfque ulla adiectione vel κατάλληλος vel ἀκατάλληλος λόγος dicatur.

Eandem orationem ἀνακόλουθον dicere poffumus : atque adeo ita nonnullos eam appellaffe comperiemus. Potius ta men τὸ ἀνακόλουθον de certo quodam incohaerentis & incongruae ftructurae genere dici folet: ut antea ex hoc fcholiafte talem huius vocis ufum attuli, cum de ea loquerer orationis forma, quam έσχηματίσθαι dicit. Locus eft I, 114, καὶ ἐς αὐτὴν διαβεβηκότος ἤδη Περικλέους στρατιᾷ Αθηναίων, ήγε γέλθη αὐτῷ ὅτι Μέγαρα ἀφέστηκε. In haec enim iftud fcholium habemus pag. 354, Αγγέλθη αὐτῷ τῷ Περικλεῖ δηλονό τι. παράσημον τὸ σχῆμά ἐστι, διαβεβηκότος, ήγγέλθη αὐτῷ. ἀνακόλουθον γάρ. Sed falli tamen eum hoc in loco, & non ἀνακολούθως fubiunxiffe Thucydidem hunc dativum, ibi docebo. Legimus vero & ανακολούθητα apud Dionyfium Halic. in opufculo de Thucydidis charactere : fed ego ἀπαρακολούθη Ta fubftituendum effe arbitror.

Adverbio ἐμφαντικώς de iis utitur, quae indicare vult di Cta effe cum emphafi, (nam vocabulo ifto utuntur & Latini) pro quo tamen έμφαντικῶς magis ufitatum eft εμφατικῶς.Verum & ἐμφαντικόν itidem apud eum legimus, pro eo quod έμφατικόν dici folet. Sed tamen haec quoque, έμφαντικὸν inquam & ἐμφαντικώς, ipfi foli nota non fuerunt. Legimus porro ἐμφαντικόν pag. 327 1. 28. nam in haec Thucydidis verba, καὶ Κερκυραίους τε τούσδε, annotat, έμφαντικόν effe hoc τούσδε & addit, οἷον τοὺς ἀδικοῦντας. At vero adver· bium ἐμφαντικώς legitur pag. 406 1. 6. fcribit enim, eum ἐμφαντικῶς ufum effe particula δή.

Sed enim pag. 343 1. 3, cum fcribit, ἔμφασιν παρέχει ὡς

[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][merged small]

ἐπὶ ἄλλου καὶ ἄλλου τάσσων τὴν λέξιν, de illo fchemate intelligere non debemus; verum ita accipere, facit ut appareant nobis diverfae fignific. vel, facit ut videantur nobis effe diverfae fignificationes. Nifi quis malit ita exponere, eius fermo prae fe fert diverfum horum vocabulorum ufum. Verbum enim verbo hic reddere vix quifquam poffit. ad quam tamen interpretationem verba haec prope accederent, fpeciem praebet tanquam de alia & alia re ponens vocabulum.

Adverbii autem πepropastinãs multis nota effe poteft fignificatio: pro quo Latine dicitur per circumlocutionem, vel, circumloquendo: fed cum ufitata fit vox Graeca periphrafis, frequentius dicitur, per periphrafin, vel cum periphrafi: aut, adverbium Latinum faciendo ex Graeco, periphraftice. Exemplum autem habemus periphraftici generis loquendi infigne pag. 373, ἡ δὲ εὔνοια παραπολὺ ἐπνει τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἐς τοὺς Λακεδαιμονίους, uti ab ipfo fcholiafte annotatur, περιφραστικῶς, ἀντὶ τοῦ, εὐνοικῶς εἶχον τοῖς Λακεδαιμονίοις. ubi tamen fcriptum ab illo fuiffe puto, πολλῷ μᾶλλον εὐνοϊκῶς εἶχον, vel πολὺ μᾶλλον. Ceterum quaedam ab eo per periphrafin dicta cenferi, in quibus tamen periphrafis non poffit agnofci, fuis locis docebo.

Addi bev (id eft extrinfecus) dicunt interdum fcholiaftae id, quod vπancúεtas, id eft, fubauditur. Hic vero eo adverbio & cum hoc ipfo verbo, & cum bicompofito utitur. Sic pag. 455 1. 13, προσυπακούσαι δὲ δεῖ ἔξωθεν το, καὶ διὰ τοῦ το ἐκπίπτουσι τῆς εὐπραγίας. Ubi etiam obfervandum eft, ut fententiam integram fubaudire fibi permittat.

Addi vel dici quippiam nyntines enarratores dicunt, cum ipfe fcriptor in iis, quae fubiungit illis, quae iam dixit, eft velut fui expofitor. nam nyntines expofitorie fonat. Hic vero faepe hac de re dicit etiam, éžnyпTIKév éσTI TOUTO TOŨ, fequente verbo aut fequentibus verbis, ad quorum expofitionem illud vel illa fcriptor ipfe adiicit. Sic pag. 4561. 8, ἐξηγητικὸν δέ ἐστι τοῦτο, του, σωφρόνων δὲ ἀνδρῶν, οἵτινες τὰ άγ. &c. Quin etiam dicit, τοῦτο ἐξηγητικόν ἐστι τοῦ προτέ pov, pag. 451 1. 22. Nec non ipfo verbo ényeiodas (a quo illa vocabula manarunt) hac de re nonnunquam utitur: ut pag. 456 1. 32, τὸ διακινδυνεύεσθαι ἐξηγεῖται. Eft autem unum ex praecipuis boni expofitoris (fic voco peritum & diligentem) officiis, admonere, ubi fcriptor ipfe eo functus officio fuerit.

Adverbiis περιττῶς & παρελκόντως cum verbo κείσθαι uti

B 2

tur de iis, quae fupervacanea funt, ficut & ea TepITTà sīvās, vel Tapéλne dicit, quemadmodum antea docui. Hoc tantum addo, alicubi illi περιττώς opponere αναγκαίως. Unius faltem loci memini, qui eft pag. 458 1. 11, 6 de xaì œúvdeoμos où πeριττῶς κεῖται, ἀλλ' ἀναγκαίως.

Cum aliis etiam adverbiis verbo illo xesa utitur: quorum e numero eft nupíws id eft proprie, five in propria fignificatione. Nam aliquod vocabulum dicitur nupies neioSai, (qua fi quis dicat proprie pofitum effe) cui fuus propriufque datus eft ufus: viciffimque où xupias nerodas, quo quis ita ufus fit, ut alium quam proprium ufum dederit. Neque vero hic proprium ufum intelligere de eo oportet, qui metaphorico opponitur, (ficut τὰς κυρίας λέξεις videmus ταῖς μεταφορι nais feu TρоTinais opponi: & ficut ab hoc ipfo fcholiafte τροπικὸν vocari vocabulum στορέσωμεν dixi, cum fcribit, omnium Tpoπinv, quae apud Thucydidem exftant, vocabulorum effe duriffimum) fed de eo, qui abufus potius, quam ufus, appellandus fit: adeo ut anupioλoyia (quae vulgo anupozoyia vocatur) in eo effe dici poffit: & narάxpnois, non illa quidem, quam metaphorae permittere fibi poffunt, & quae in iis excufatur, fed quae omnino vitiofa eft. Atqui reprehendere tamen fuum fcriptorem audet de huiufmodi improprietate pag. 358 in hunc illius locum, nai oun ioμev öπWS TUSE τριῶν τῶν μεγίστων ξυμφορῶν οὐκ ἀπήλλακται, ἀξυνεσίας, ἢ μαλακίας, ἢ ἀμελείας. nam fcribit 1.8, de voce ξυμφορῶν 10quens, ἐνταῦθα οὐ κεῖται κυρίως ἡ λέξις, ἀλλὰ ξυμφοράν φη} σὶ τὴν κακίαν. Sed adverfus hanc accufationem conabor ibi Thucydidem defendere.

At vero adverbium åνtıqopix☎s novum omnino videri poffit, quo utitur in pag. 409. Ibi enim in haec verba, πpoθύμως ταῦτα ἔπρασσον, annotatum eft, ἀντιφορικῶς εἶπεν, ἀντὶ τοῦ, οὐ προθύμως. Sed aenigmaticum quiddam habere dici queat (ut opinor) haec annotatio. Cuius rei caufam effe puto, quod in alia quam haec verba fcripta illa effet: ut oftendam, cum ad locum illum venero. Simul vero & de huius adverbii fignificatione dicturus tibi fum, quod fentio.

Adverbium μήποτε (nifi potius μή ποτε disiunde fcribendum eft) omitti hic non debet: quo & alii fcholiaftae utuntur, multumque gratiae in proponenda fua dubitatione & coniectura habet. Sed eiufmodi eft, ut Latine interpretari non poffis, ita quidem ut verbum verbo reddas. Eius ufum habes pag. 346 1. 1, ubi licet interrogationis nota orationi, cui ad

"

hibitum eft, non fit appofita, funt tamen, qui eam huiufmodi locis apponant: perinde ac fi ea orationis forma effet, quae eft, cum dicitur, Quid fi ita hic locus exponatur? At fi interrogative dici non exiftimetur, verbum aliquod fubaudietur: perinde ac fi diceretur, videndum ne, vel, vide ne; vel, videndum vero ne, cum dicitur un Tote Sé.

Adverbio nas ultimum locum dabo, quod his fcholiis cum aliis plerifque (ac fortaffis omnibus) commune eft: iifque locis appofitum invenitur, (non tamen ubique) in quos expofitio duplex affertur. ibi enim pofteriori hoc adverbium

As praefigitur. Quod fi & tertia accedat, hoc adverbium repetitur: fi vero ad quartam ufque veniatur, iterum repetitur. Cum autem fatis notum fit, eo adverbio Latinum aliter fignificari, perinde eft ac fi diceretur, aliter etiam exponitur hic locus: ita videlicet; vel, alio etiam modo ifta exponuntur: hoc videlicet. ideoque iis vocabulis, quibus cum ellipfi utuntur, annumerandum hoc eft, ut paulo poft docebo. Ceterum ab iis, qui diverfa diverforum fcholia collegerunt, hoc adverbium, tanquam nota, qua difcernerentur, potius quam ab ipfis fcholiaftis appofitum fuiffe videtur. Sed nove in quodam horum fcholiorum loco, qui eft pag. 322, poft illam vocem das alius fcholiaftes loquens introducitur, & iis, quae proxime praecedunt, contradicens; vel potius contradicere volens. Nam (ut ibi oftendo) fi bene intelligantur, quae praecedunt verba, confentire is cum illo comperietur, a quo fe diffentire arbitratur.

Ad verba quaedam ab illis adverbiis ut tranfeam, TάσσEL TÀV LÉŽIV ÉTÌ TOÚTOU cum dicit, intelligit, utitur illo vocabulo in ea fignificatione. perinde ac fi dicas, verbum verbo reddens, ponit illud vocabulum in hoc, vel de hoc. Sic pag. 343 1. 3, is ἐπὶ ἄλλου καὶ ἄλλου τάσσων τὴν λέξιν. Utitur vero & vulgari verbo eadem de re, & quidem in illo etiam ipfo loco. dicit enim, τήν τε γὰρ αἰδῶ καὶ τὴν αἰσχύνην κατὰ τοῦ αὐτοῦ τίθη σε συνωνύμως. Εt paulo poft, ὡς καὶ τὴν σωφροσύνην καὶ τὴν εὐκοσμίαν ὁμοίως τέθεικε. Refpondet autem hic iftorum verborum ufus ei, quem habet κεῖται, cum dicitur, ἐπὶ τούτου κεῖTain λégis. Scimus enim, verbo xeda declarari pofitum esse. Verbo Torsive utitur aliquoties, ubi alii paffive potius Voce άTOTEÍVEGJ uterentur: ut pag. 344 l. 18, Tauтa тáλιν πρὸς ̓Αρχίδαμον ἀποτείνει. Et pag. 342 1. 35, ταῦτα πάν τα πρὸς τὸν Κορίνθιον ἀποτείνει. Quibus in locis dubitari poffit, an Tauтa & πávra fint nominandi, an accufandi cafus: fed

« IndietroContinua »