Immagini della pagina
PDF
ePub

ubi & exspectant, in inv, quod Ionicum dictum a Schneidero in Lexico Gr. et Xenophontis libri exhibent Cyrop. III, 2, 1, et usurpat Thucydides V, 47. VIII, 58. Sed 'Epúon, quod pro 'Egvon (per subscr.) restituerunt I, 46., scribendum erat 'Equoa (non "Eqvoa cum accentu in prima syllaba, ut ante Boeckhium legebatur Pind. Nem. VII, 55. Heyn.), quemadmodum scriptum est in Strabone aliisque Atticis. Et Xatowvia atque Kogovía, quae huc refert schol. Pal. I, 115., commenta sunt Grammaticorum. Deinde si ad flexiones nominum et verborum te convertis, non haerebis in Пew II, 29., memor quippe eorum, quae vel in vulgaribus Grammaticis de hoc genitivo dicuntur. Add. ad Xenoph. Cyrop. I, 2, 1. Idem valet de Dorico genitivo in a, qui frequentior etiam in Doricis nominibus propriis. Ιθωμήτα Ι, 105. Δέρδα in Cass. I, 59. Κλεαρίδα V, 11. et semel etiam cap. 10. (Khɛagidov V, 6. et semel io.) Boacidov quum alibi (IV, 85. 108. 132.) legatur, Boαoida tamen invenies in Reg. et aliis nonnullis libris IV, 127. In tertia declinatione nomina quaedam propria flectuntur, in ιος. 'Αφύτιος Ι, 64. Ubi schol. : 'Ιωνικῶς εἶπεν ̓Αφύτιος. ἔδει γὰρ διὰ τοῦ δ. Γοάξιος IV, 107. Κνίδιος V, 51., ubi vid. not. (Contra cavendum apud Doricos scriptores, ne in his formas in tog restituendis modum excedamus. Quis enim praeter Brunckium in Theocrito sollicitet éloidos II, 21., et similia, quum dagvidos et alia plura toties ibi legantur.) In verbis de spoάgaraι et similibus, de quibus vide Matth. Gr. p. 254. not. 1., item de onura, quod non debebat Ionicum appellare scholiasta ad I, 72. (vid. Buttm. Gr. max. §. S. 101. 4. not. 5. et nos ad Xenoph. Cy\rop. IV, 5, 36.), superest tantum xɛnunotes III, 59., prò quo in marg. recte xexunóτes scribitur, quod invenies VI, κεκμηκότες 54.; pauca, quae poetica putantur, de quibus vide infra cap. XX.; et si quae patria populi cuiusdam dialecto afferuntur, ut oμwzéral daimoves in rebus Boeotorum IV, 97.

2

[ocr errors]

(cf. Suid. et Phot.) atque doyvoég súiláng svlákem in oraculo Lacedaemoniis dato V, 16. Ex hoc genere sunt foedera Lacedaemoniorum atque Argivorum Dorica dialecto scripta, de qua nonnulla addenda. Ubi tamen brevitatis co magis studiosos nos esse oportet, quo magis exigua ea est pars Thucydidis, in qua haec dialectus regnat, Afferamus igitur ea potissimum, quae ad diversas formas diatecti Doricae discernendas aliquid conferant. Quas quum diù non distinguerent viri docti, dici vix potest, quantum in Pindari et Theocriti, maxime dialecto constituenda erraverint. Primus has tenebras fugavit Hermannus in libello De dialecto Pindari, sed quod hic ibi fert iudicium p. IV.: „E Dorica dialecto tantum adscivit Pindarus, quantum et ad dictionis splendorem et ad numerorum commoditatem idoneum videretur, repudians illa, quae

です

12

[ocr errors]

interioris essent, aut vulgaris, aut certis in locis usitatî Dorismi;“ id de tragicorum potius in choricis carminibus sermone dictum velimus; nam in Pindaro aliquantum labefactatur his foederibus. Etenim dialecti Doricae, qualis vulgo putatur, formae eae, quibus Pindarus abstinet (vid. Herm. 1. 1. p. XI. sqq.), fere omnes etiam ab his, foederibus absunt. Non in is mutaturin (sed scribi bitur eoita, dinά¿‹óðαi), non ¿¿deiv in vos. Neque in học vel aliis infinitivis aw transit in ɛv vel îv. “Pam genitivus secundae declinationis in ou finitur, non in o. Nam ut ἄλλου atque ter Πελοποννάσου legitur, ita idem etiam quarto in loco et bis 'Endaugov libris iubentibus restituen-" dum. In accusativo pluralis quidem aliqua differentia, quatenus in Thucydide articulus et nomina propria habent terminationem ως, sed αυτονόμους et βουλευσαμένους retinent ους. Reliqua autem similitudo iam iubet nos quaerere, qui factum sit, ut sermo Thucydidis cum Pindaro, neque vero cum Theocrito consentiat. Quod si ageretur de poeta, hunc existimares Pindarum imitatum

[ocr errors]

GT

[ocr errors]

esse, ut fecit is, cuius aliquot carmina in Theocriti Idyl lia recepta sunt. De Theocrito enim, cuius dialectus adhuc plane neglecta iacet, nunc hoc saltem obiter monuisse sufficiat, antequam quis singulas res tractet, debere eum examinare, quale dialecti genus sit in quoque carmine. Nequaquam enim omnia carmina, quae Theocriti nomen praefixum habent, eadem dialecto scripta sunt, sed alia Dorica, alia Ionica, atque Doricae dialecti rursus in hac ipsa carminum collectione duo reperiuntur genera. Quod quum fugeret eos, qui Theocritum ediderunt (praeterquam quod Id. XII. Ionicum esse iam pridem intellectum est) saepissime in carmina plane Ionica Doricas formas intulerunt. Cuius rei auctor potissimum Wartonus ha

bendus, quem 'saepius, quam decebat secuti sunt Valckenarius et praecipue Brunckius. Expellendae igitur Doricae formae iubentibus libris ex Id. XVI. XVII. XXII. XXV. XXX. Ut autem sentias, quantum differat duplex Dóricae dialecti genus, compares unum ex undecim prioribus vel etiam tertium, quartum aut quintum et decimum carmen, in quibus Sicula dialectus invenitur, cum vigésimo quarto vel septimo, quae ad Pindari imitationem scripta sunt, et, quum librorum scripturam revocaveris, éas Dovićas formas, quas in Pindaro et Thucydide deesse vidimus, ne in his quidem Idylliis XXIV. et XXVII. deprehendes. Sed Theocriti dialectum plenius. examinare non huius est loci. In foedere autem publico Lacedaemonii et Argivi, elegantiae minime, sed patriorum instituorum maxime studiosi, non possunt cogitari alia dialecto usi esse, quam quae vulgo recepta erat. Quae quum Pindari sermoni simillima sit, a Theocrito autem recedat, ille Doricam dialectum, qualis in ipsa Graecia, hic, qualis in Sicilia erat, secutus esse existimandus est. Verum hoc quoque nunc mittamus; iam enim revocamur ad scriptorem nostrum, quem postquam

[ocr errors]

L

[ocr errors]

pure scripsisse docuimus, an etiam perspicue sciat dicere, nunc tempus est perpendere. My na

Cap. XIX. Thucydidis sermonis B) perspicuitas, quatenus inest in vocabulorum affinis significationis şervato discrimine et obsoletorum, novatorum, ambiguorum atque omnino obscurorum non temere admisso usu. Adduntur pauca de sermonis I) urba nitate.

[ocr errors]

Sermonis perspicuitas primum multum adiuvatur, si ubique aptissima verba eliguntur, ideoque discernuntur vocabula, quae vulgo vocant synonyma. Iam Thucydidi tribuit quidem Marcellinus S. 56. ἀκριβολογίαν ἐπὶ τοῖς ὀνός μco, in qua Prodicum Ceum exemplo ei fuisse credit; sed eam tamen neglectam iudicant in vocabulo Пooquois, quod oppositum habens airíav de vera causa dicitur, non de praetextu 1, 35. Τὴν μὲν ἀληθεστάτην πρόφασιν, ἀφανεστάτην δὲ λόγῳ - αἱ δὲ ἐς τὸ φανερὸν λεγόμεναι αἰτίαι cf. II, 49. Similiter tamen etiam alii scriptores hoc vocabulum usurpant. Vid. Sturz. Lex. Xenoph. Minus etiam reprehendi potest, quod veru oore coniunctum legimus,' quanquam Grammatici, ut Ammonius, oorav et лvvdávεodai, atque inde derivata verba discernunt. Cf Creuzer. Symbol. et Mythol. t. I. p. 45. sq. ed. pr. Sed in his ' discernendis non semper accuratos esse scriptores, docuit iam Dukerus. Vitii autem suspectum, quod, quum alibi apud Thucydidem semper distinguantur δίεκπλοι et ἔκπλοι, atque illud de certo quodam modo pugnandi in proeliisnavalibus (von einem Seemanoeuvre), de quo vid. schol. ad I, 49.. et II, 89., dicatur, hoc enavigationem seruptionem significet, semel tamen VII, 69. fin. in loco etiam aliis de causis dubio illud pro hoc positum est. Eo maiore

[ocr errors]

A

diligentia nsus est scriptor noster in distinguendis vocabulis 'Exquaría et Evμμazía 1, 44., ubi vid. not. atque V, 48. (quanquam hoc discrimen non semper servat, vid. III, 70.) atque iis, quae de migrationibus populorum atque coloniis deducendis dicuntur. Nam ἀπανίστασθαι et μετανίσταoda ei significant sponte emigrare in aliam regionem, sedes suas permutare; avioraodai (cui plerumque additum úró tivos) expelli patria (vid. Steph. ad I, 2., qui locus ipse non repugnat constituto discrimini, quia ibi simul et voluntariae migrationes et coactae innuuntur; sed in substantivo avάotasis II, 14. discrimen neglectum); άvoixí Sodai emigrare in regionem a mari remotam I, 5. 58.; peroikí¿ɛódαι emigrare in regionem ab aliis inhabitatam eo consilio, ut tanquam inquilinus ibi vivas I, 2., Hinc μέTOROV inquilini, xoxo coloni. Sed ab his quo modo differant nono valde dubium. Nam neque quod discrimen statuit scholiasta ad II, 27. "Añoinoi pèv of ¿u égúμç τόπῳ πεμπόμενοι οἰκῆσαι, ἔποικοι δὲ οἱ ἐν πόλει (quae ex parte leguntur iam in schol. ad I, 12., et quibuscum cousentiunt Suid. Zonar. Phavor.; sed Thomas Mag. "Eлoinos καὶ ὁ ἁπλῶς κατοικῶν ἔν τινι πόλει, καὶ ὁ ἐξελαθέντος τοῦ πρώτ τὴν οἰκοῦντος αὐτὸς ἐπελθὼν καὶ οἰκήσας. ) neque quod proposuit Aem. Portus ad V, 5.: "Aлоixо coloni a civitate aliqua missi, deducente aliquo coloniam: non non ita; nam neque a quopiam mittuntur, neque aliquo deducente, verum esse potest. Probabilius quidem Schaeferus ad Apollon. Rhod. t. II. p. 339.: „'Exoixíçew aedificare iuxta, sensuque speciali, condere urbem, quae vicinam hostilis observet, dataque occasione aggrediatur." Atque hoc sensu Atheniensium coloni Aeginam missi recte xoxo vocantur IL, 27. VIII, 69., atque Decelea knownɛi6α dicitur VII, 27. Cf. VI, 87. Sed frustra cum his conciliare studebis locos IV, 102. V, 5. VI, 4. Mirum etiam et quale vix aliunde confirmetur discrimen inter povolov ποιεῖσθαι et ἐπιτείχισιν ποιεῖσθαι s. ἐπιτειχίζειν Ι, 142. Καὶ

[ocr errors]
« IndietroContinua »