Immagini della pagina
PDF
ePub

432

T. LIVII dam Dolopum non parebant, &, de quibus ambigebatur rebus, disceptationem ab rege ad Romanos revocabant, cum exercitu profectus, sub jus judiciumque suum totam coëgit gentem. 'Inde per Oetæos montes transgressus, religionibus quibufdam animo objectis, oraculum aditurus Delphos adscendit. Quum in media repente Græcia apparuislet, magnum non finitimis modò urbibus terrorem præbuit, sed in Afiam quoque ad regem Eumenem nuncius tumultus ejus venit. Triduum non plus Delphis moratus, per Phthiotidem Achajam, Thessaliamque, sine damno injuriaque agtorum, per quos iter fecit, in regnum rediit. Nec earum tantùm civitatum, per quas iturus erat, fatis habuit animos sibi conciliare: fed aut legatos, aut literas dimisit, peteos, ne diutiùs fimultatum, quæ cum patre suo fuiffent, meminissent. nec e. nim tam atroces fuisse cas, ut non cum ipfo potuerint ac debuerint finiri. Secum quidem omnia illis integra esse ad inftituendam fideliter amicitiam. Cum Achæorum maximè gente reconciliandæ gratiæ viam quærebat.

XXIII. Hæc una ex omni Græcia gens, & Atheniensium civitas, eo processerat irarum, ut finibus intcrdiceret Macedonibus. Itaque fervitiis, ex Achaja fugientibus, receptaculum Macedonia erat: quia, quum finibus suis interdixiffent, intrare regni terminos ipfi non audebant. Id quum Perseus animadvertiffet, comprehensis omnibus literas *** . ceterùm, ne fimilis fuga fervorum poftea fieret, cogitandum & illis effe. Recitatis his literis per Xenarchum prætorem, qui privatæ gratiæ aditum apud regem quærebat; & plerisque moderatè &

benigne

benignè fcriptas effe cenfentibus literas, atque his maximè qui præter fpem recepturi effent amilla mancipia: Callicrates ex iis, qui in co verti falutem gentis crederent, fi cum Romanis inviolatum

foedus fervaretur, Parva, inquit, aut mediocris res, Achei, quibufdam videtur agi. Ego maximè graviffimam omnium, non agique tantùm arbitror, fed quodam modo actam effe. Nam qui regibus MaceJonum, Macedonibufque ipsis, finibus interdixiffemus, manereque il decretum, scilicet ne legatos, ne nuncios admitteremus regum, per quos aliquorum ex nobis animi follicitarentur, ii concionantem quodam modo absentem audimus regem: dem, fi Diis placet, orationem ejus probamus. do quum fere beftia cia bum ad fraudem fuam positum plerumque aspernen. tur de refugiant, nos cæci, Specie parvi beneficii

, inofcamur: do, feruulorum minimi pretii recipiendorum fpe, noftram ipforum libertatem fubrui on tenFari patimur. Quis enim non videt viam regia focietatis queri, qua

Romanum foedus, quo noftra ommia continentur, violetur? Nifi hoc dubium alicui eft, bellandum Romanis cum Perfeo esse; eo quod vivo Philippo exspectatum, morte ejus interpellatum eft, id poft mortem Philippi futurum. Duos, ut scitis, habuit filios Philippus, Demetrium doo Persea. Genere materno, virtute, ingenio, favore Macedonum longè præftitit Demetrius. Sed quia in Romanos odii regnum pofuerat premium, Demetrium sullo alio crimine, quàm Romana amicitia initæ, accidit: Persea, quem populus Romanus prius pens quàm regnt heredem futurum fciebat, regem fecit. Itaque quid hic poft mortem patris egit aliud, quàm belium paravit? Baffarnas primim ad terrorens т

omnia

omnium in Dardaniam immisit : qui fi fedem eam tenuiffent, graviores eos accolas Grecia babuisset, quàm Asia Gallos habeat. Ea spe depulfus, non tamen belli confilia omifit: imò, so vera volumus dicere, jam inchoavit bellum. Dolopiam armis fub egit, nec provinciis de controverfis ad difceptationem populi Romani audivit. inde tranfgreffus Oetam, ut repente in medio umbilico Grecie confpiceretur, Delphos adfcendit. Hæc ufurpatio itineris infoliti que vobis spectare videtur ? Theffaliam deinde peragtu vit. quod some ullius eorum quos oderat noxia, bec magis tentationem metuo. Inde literas ad nos cum muneris specie mifit, don cogitare jubet, quo modo in reliquum hoc munere non egeamus; hoc eft, ut decretum, quo arcentur Peloponneso Macedones, tollamus: rursus legatos regios, dos hofpitia cum principibus, do mox Macedonum exercitus, ipfum quoque à Delphis (quantum enim interluit fretum?) trajicientem in Peloponnefum videamus; immifceamur Macedonibus armantibus fe adversus Romanos. Ego nihil novi censeo decernendum, fervandaque omnis integra, donec ad certum dirigatur, vanusne hic tie mor nofter an verus fuerit. Si pax inviolata inter Macedonas Romanosque manebit, nobis quoque

ami citia do commercium fit: nunc de eo cogitare peria culofum ego immaturum videtur.

XXIV, Poft hunc Arco, frater Xenarchi pretoris, ita differuit : Difficilem orationem Callicrates con mihi, don omnibus, qui ab eo diffentimus, fecit: agendo enim Romana societatis cauffam ipfe, tenta. riqué ego oppugnari dicendo, quam nemo neque tentat neque oppugnat, effecit, ut, qui ab fe diffentires

, adversios Romanos dicere videretur. Ac primim

omnium, tanquam non hic nobifcum fuisset, fed aut ex curia populi Romani veniret, aut regum arcanis interesset, omnia fcit eos nunciat qua occultè fada funt. Divinat etiam qua futura fuerant, fi Philippus vixisset : quid ita Perseus regni heres fit, quid parent Macedones, quid cogitent Romani. Nos autem, qui nec ob quam cauffam, nec quemadmodum perierit Demetrius, fcimus; nec quid Philippus, fi vixisset, facturus fuerit, ad hæc, que palam geruntur, .confilia noftra accommodare oportet. Ac fcie mus, Persea regno accepto ad legatos Romanos venille, ac regem Persea à populo Romano appellatum: Audimus, legatos Romanos venise ad regem, egn eos benignè acceptos. Hæc omnia pacis equidem figna effe judico, non belli: nec Romanos offendi poffe, fi, *t bellum gerentes eos fecuti sumus, nunc quoque pacis auctores fequamur, cur quidem nos inexpiabile omnium foli bellum adversus regnum Macedonum geramus, non video.

Opportuni propinquitate ipfa Macedonia fumus: an infirmiffimi omnium, tanquam quos nuper fubjecit, Dolopes ? imò contra en vel viribus noftris, Deúm benignitate, vel regia. nis intervallo tuti. Sed fumus aquè subječti ac Theffali Æsolique. nihilo plus fidei auctoritatifque habemus adverfus Romanos, qui femper focii atque amici fuimus, quàm Ætoli, qui paullo ante hostes fuerunt. Quod Ærolis, quod Theffalis, quod Epirotis, omni denique Grecie cum Macedonibais juris eft,

idem do nobis fit, cur exfecrabilis ita nobis folis ve- lmt defertio juris humani eft? Fecerit aliquid Phi

lippus, cur adverfus eum armatum eo bellum geo rentem hoc decerneremus: quid Perseus novus rex, omnis injuria infons, fuo beneficio paternas fimultates T 2

obli.

436

T. LIVII obliterans, meruit? cur foli omnium hoftes ei fumus: Quanquam & illud dicere poteram, tanta priorum Macedonie regum merita erga nos fuisse, ut Philippi wnius injurias, lo que fortè fuerunt, * utique poft mortem. quum clafis Romana Cenchreis ftaret, come sul cum exercitu Elatie effet, triduum in concilio fuimus; consultantes, utrùm Romanos an Philippum sequeremur. Nonnihil metus præfens ab Romanis sententias nostras inclinârit. fuit certè tamen aliquid, quod tam longam deliberationem faceret : id quod erat vetufta conjun&io cum Macedonibus, veteran magna in nos regum merita. Valeant don nunc cadem illa, non ut pracipuè amici, fed ne precipuè inimici fimus. Ne id, quod non agitur, Callicrates, fimulaverimus, nemo nova societatis, aut novi faderis, quo nos temere illigemus, confcribendi eft aus: for: fed commercium tantùm juris prebendi repe tendique fit, ne interdictione finium noftrorum do nas quoque regno arceamus, ne servis noftris, aliquo fu gere liceat. Quid hoc adverfus Romana fodera ef? Quid rem parvam apertam, magnam fufpecam facimus ? Quid vanos tumultus ciemus? Quid, ut ipfi locum

adfentandi Romanis habeamus, fpectos alios ac invisos efficimus? Si bellum erit, ne Perseus quidem dubitat quin Romanos fecuturi fimus. in pace etiamfi non odia finiuntur, intermittana. tur. Quum iidem huic orationi, qui literis regis adfentierant, adsentirentur; indignatione principum, quòd quam rem ne legatione quidem dignam judicâffer Perseus, literis paucorum versuum impetra. ret, decretum differtur. Legati deinde poftea mil. fi ab rege, quum Megalopoli concilium effet; da. taque opera elt ab iis, qui offensionem apud Ro. manos timebant, ne admitterentur.

XXV.

« IndietroContinua »