Immagini della pagina
PDF
ePub

ΜΑΡΚΕΛΛΙΝΟΥ

εκ των εις Θουκυδίδην σχολίων περί του βίου αυτού Θουκυδίδου και της του

λόγου ιδέας.

1

Των Δημοσθένους μύστας γεγενημένους θείων λόγων τε και αγώνων, συμβουλευτικών τε και δικανικών νοημάτων μεστούς γενομένους και έκανως εμφορηθέντας, ώρα λοιπόν και των Θουκυδίδου τελετών εντός καταστήναι πολύς γαρ ο ανήρ τέχναις και κάλλει λόγων και ακριβεία πραγμάτων και

Μαρκελλίνου εκ των εις Θουκυδίδην σχολίων περί του βίου αυτού Θουκυδίδου και της του λόγου ιδέας. Ηanc inscriptionem Bekkerus huic libello praeposuit e od. Ρal. pro νulg. Μαρκελλίνου περί του Θουκυδίδου βίου και της ιδέας αυτού από της όλης ξυγγραφής παρεκβολή. A Guelf. ab Westermanno in Vitarum scriptoribus Graecis minoribus collato absunt verba από της ... παρεκβολή. Ρalatino consentit Parisiensis is, cuius mentionem fecit Ritter in Didymi Chalcenteri Opusculis p. 1, qui ex ipsa hac inscriptione Marcellinum non auctorem huius vitae fuisse, sed excerpsisse quae in aliquo ad Thucydidem scholiorum prooemio conscripta reperisset, collegit; verum verba ita intelligi necesse non est.

„Quis fuerit aut qua aetate vixerit hic Marcellinus, non ita facile est coniicere. Scriptorum, qui eins meminerunt, primus, quod seiam, et antiquissimus est Suidas

in ν. απήλαυσε et v. απολαύειν. [..Cf. idem in v. μέτριος et όργάν et χαρακτήρες et ικρίoν. RITT., qui alterum testem addit Tzetzam.] Verum an is sit, quem in v. Μαρκελλίνος Sallustio philosopho (saec. IV p. Chr. n.] familiarem fuisse narrat, pronuntiare non ausim. Gesneri suspicio est non alium esse ab Ammiano Marcellino [eiusd. saec. script.], cuius ex XXXI Historiarum libris exstant hodie libri XVIII, nempe quia Ammianus ille Graecum se fuisse dicit extrennis libri XXXI verbis, et phrasis ipsa satis hoc prodit; ad quam coviecturam firmandam non leve accedit argumentum, quod Am. Marcellinus, ut notavit Valesius, plurimis [? nonnullis ] in locis imitatus est Thucydidem, et nonnulla ab eo mutuari solet.“ HUDS. Eum, quem nos, Marcellini nomen prae se ferentem, habemus libellum, ex diversis atque a compluribus viris conscriptis postea vero leviter iunctis partibus constare vel ei, qui semel hanc vitam

και στρατηγικούς συμβουλαίς και πανηγυρικαϊς υποθέσεσιν, αναγκαίον δε πρώτον

. είπεϊν του ανδρος και το γένος και τον βίον· πρό γαρ των λόγων ταύτα εξεταστέον τοίς φρονούσι καλώς. Θουκυδίδης τοίνυν ο συγγραφεύς 2 'Ολόρου μεν προήλθε πατρός, την επωνυμίαν έχοντος από ολόρου του Θρακών βασιλέως, και μητρός Ηγησιπύλης, απόγονος δε των ευδοκιμωτάτων στρατηγών, λέγω δή των περί Μιλτιάδης

8. 1. ανήρ Ρal. et Guelf. “Ο ανήρ Casaub. et Βekk.

στρατηγικαίς Βekk. ex coniect. Grauerti. In ms. Ρal. et Suid. vit. Τhuc. στρατηγίαις και. Guelf. στρατηγία και.

[ocr errors]

perlegerit, atque perversam eius descriptionem, turbatam saepe seriem narrationis, repetitiones earundem rerum aliquoties et aliis modis institutas, sententiarum (S. 26 et 46, item S. 32 et 55) repugnantiam animadverterit, non potest dubium videri. Docuerunt hoc complures (vid. Fabric. Bibl. Gr. II p. 721), et tres partes huius vitae distinxerunt, quarum altera a §. 45, tertia a $. 54 inciperet. Cf. Grauert. ad Marcell. Vit. Τhuc. Obs. crit. in Mus, Rhen. I 3. Sed sunt fortasse adeo quatuor partes. Cf. adn. ad 8. 45 et Ritt. 1. d. Auctor primae et longissimae satis bonis fontibus, Hellanico, Pherecyde, Herodoto, Cratippo, Timaeo, Androtione, Philochoro, Demetrio Phalereo, Praxiphane, Hermippo, Polemone, Zopyro, Didymo, Antyllo, usus est. Sed male eum id fecisse, atque libellum ieiunum, locis communibus et verborum lusibus temere exornatum, omnino perperam compositum esse demonstrat Roscher, de Vit. Thuc. p. 82 sq. Cf. Ritt. 1. d. p. 15 sqq., qui praecipue hoc vitio libellum

putat premi, quod auctor eius aut aperte falsa aut admodum incerta veris paucis admiscuerit et docta caligine circumdederit. Scriptorem primae partis sive 8. 1-45 vult esse Didymum Chalcenterum, id quod nobis locis $.3.14. 31 sq. satis videtur refelli, nisi pro Didymo ipso substituimus certe eum,

qui verbis huius usus sit. 8. 1. των Δημοσθένους cet. Ex hoc initio hunc libellum ex maiore, in quo paulo ante de Demosthene explicatum esset, excerptum esse iure coniecerunt homines docti. - μύστας... τελετών Est idem translatus horum vocabulorum usus, qui apud Latinos reperitur in formula initiari studiis et similibus. In coniunctis μύστας et μεστούς lusum verborum quaerit Roscher. 1. d. λοιπόν Ritter uncis inclusit, quum authoc aut ώρα possit videri redundare. έντος καταστήναι, induci.

8. 2. Όλόρου. Cf. adn. S. 16. - Όλόρου του Θρακώνβασιλέως. Vid. S. 11. των περί Μιλτιάδης και Κί

[ocr errors]

και Κίμωνα. ωκείωτο γαρ εκ παλαιού τω γένει προς Μιλτιάδης τον στρατηγόν, το δε Μιλτιάδη προς Αιακόν τον Διός. ούτως αυχεί το γένος και 3 συγγραφεύς άνωθεν. και τούτοις Δίδυμος μαρτυρεί, Φερεκύδην εν τη πρώτη των ιστοριών φάσκων ούτως λέγειν· Φιλαίας δε ο Αίαντος οικεί εν Αθήναις. εκ τούτου δε γίγνεται Δάϊκλος, του δε Επίδυκος, του δέ 'Ακέστωρ, του δε 'Αγήνωρ, του δέ"Όλιος, του δε Λύκης, του δέ Τύφων, του δε Λάϊος, του δε 'Aγαμήστωρ, του δε Τίσανδρος,

8. 2. γάρ Ρal. Guelf. Vulgo et Βekk. δε.

8. 3. Τύφων. Ρal. Guelf. Tόφων. ,Couiicias Iοφών. « ED. FRANCOF.

[ocr errors]

μωνα. ,.H, e. τα Μιλτιάδου και

aequalis, de quo praeter alios vid. Κίμωνος. Cf. S. 18. RITT. Cf. Rosch. 1. d. p. 279 sqq. et Muell. Borm. Gr. S. 150, 25. Pro λέγω Ηist. liter. Gr. I p. 475. - εν τη ο η Krieg. coniicit λέγωδέ. - ώ- πρώτη. Αpud Sturz. in Ρherecyd. κείωτο ... προς Μιλτιά- fragm. p. 84 ed. 2. „Muell. Hist. δην. Consentiunt Ρlut. Cirm. c. 4 Gr. fragm. p. 73.“ WESTERM. itcert. script. vit. 8.1. Suid. Schol. - Φιλαίας. ,, Αliis est Φιλαίος Pind. Nem. I 19. Doxop. Ip. [Φίλαιος], apud Tzetzem Φίλιος. 424 Rhet. Walz. Cf. $. 15 et Ro- Hic quum aliis aliquot inter <elier p. 89 sq.

προς Αία

veteres, tum et Pausaniae in Atκόν. .,lta de Miltiade Herodot. ticis, non Aiacis, sed Eurysacis VI 35. HUDS. - αυχει το filius, Aiacis nepos dicitur. Heroγένος. αυχεϊν cum accus. con- dotus tamen VI 35 Aiacis filium iunxerunt etiam Dio Chrysost, et facit. [Cf. ibi Wessel.] Plutarcho Aristid.; sed hic accusativus est in Solone [c. 10] et Philaeus et relationis.

Eurysaces Aiacis filii dicuntur.“

HUDS. Cf. interpr. Paus. I 35, 2. 8. 3. Δίδυμος. ,,Incertum, Δάϊκλος. ,,Fors. Aίκλος. « utrum hic Didymus is sit, qui Iu- CASAUB. Simile tamen nomen hi dictatoris Triumvirorum est Δαϊκλής. Cf. Steph. Thes. temporibus vixit, et Χαλκέντερος Hoc recepit Ritt.-Επίδυκος. appellatur ab Ammiano Marcellino Nomen non Graecum, pro quo aliisque (de quo cf. Groddeck, Init. 'Eπίδικος coniecit Grau. p. 175, hist. Gr. lit. 8. 126], an Didymus 'Επίλυκος Goell.

"Ολιος. cognomento Claudius, qui teste Suspectum; fortasse 'Odlos.Suida de Thucydidis in analogia WESTERM. Minus probabilis est erratis scripsit.“ HUDS. De his Ritteri coniectura 'Όιλεύς. Didymis et aliis vid. Suid. et ibi Λύκης. ,,Fort. fuit Λυγκεύς. « interpr. – Φερεκύδην. Ρhere- RITT. - τού δε Τίσανδρος. cydae duo, Syrius et Lerius sive Voemelius Exerc, chronol. de aeAtheniensis, fuerunt. Hic significa- tate Solonis et Croesi p. 16 stemtur alter, λογογράφος, Herodoti ma Miltiadis hoc exhibet:

et

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

[εφ' ου άρχοντος εν Αθήναις, *] του δε Μιλτιάδης, του δε Ιπποκλείδης, εφ' ου άρχοντος Παναθήναια ετέθη, * του δε Μιλτιάδης, δς ώκισε Χερρόνησον.μαρτυρεί τούτοις και Ελλάνικος εν τη 4 επιγραφομένη 'Ασωπίδι. άλλ' ουκ άν είπoι τις, τι αυτό προς Θουκυδίδης; έστι γαρ ούτως τού

ώκισε. In mss. male ώκησε. Cf. 8. 8.

Tisander

Miltiades I Archon OI. XXX

2, a. Chr. 659.
(Paus. VIII 39, 2.)

Tisander

Stesagoras Anonyma Cypselus. Hippoclides in procis Agaristae

01. LI 1.572. Eo archonte Panathenaeorum certamen gymni

cum institutum est 01. LIV 2. Cimon stolidus Miltiades II, conditor

Chersonesi, απαις,
ΟΙ. LV 1, a. Chr.
560.

Olorus rex Thrac. Sapaeorum.

Hegesipyla

Stesagoras, suc- Miltiades III, successor Miltia- cessor fratris, dis I, άπαις Marathonius.

Cimon victor Persarum.

[ocr errors]

„Apud Marcell., inquit p. 17, „quisque sensit lacunas, quas alii aliter explendas censuerunt. Cf. Clavier. I p. 392 sq. Larcher. ad Herodot. VI 35. [Nonnulli primum Miltiadem aut non recordati aut huc non referentes του δε Μιλτιάδης eiici voluerunt.] Nos scribendum esse censemus: του δε Τίσανδρος, του δε Μιλτιάδης, του δε Τίσανδρος, του δε Ιπποκλείδης, εφ' ου άρχοντος Παναθήναια ετέθη, και (Ritt. του δε] Κύψελος, του δε Μιλτιάδης. Εiecimus quae nata erant ex εφ' ου άρχοντος Παναθήvala , quod iam viderunt Rutgersius in Var. Lect. p. 30 et Corsinius ad 01, LIII 3. Sed etiam ad

denda nonnulla esse nobis persuasit temporis ratio et Herodoti traditio, qui diserte et plus semel nominat Hippoclidem filium Tisandri (VI 127 sqq.) et Miltiadem conditorem [ Chersonesi] tilium Cypseli (VI 36). Quare addidimus post prius του δε Μιλτιάδης omissa vocabula του δε Τίσανδρος, quae propter repetitum nomen excidisse videntur, ut excidit και Κύψελος ante repetitum του δε Μιλτ.

7

8. 4. Ελλάνικος. Εst Hellanicus Lesbius sive Mytilenaeus, λογογράφος, de quo vid. Τhuc. I 97 et ibi adn. 'Ασώπιδι vulgo. 'Ασωπίδι iure scriptum

« IndietroContinua »