Immagini della pagina
PDF
[ocr errors]
[ocr errors]

Dixi duantum hic locus sinebat de iis, quae veterum technicorum auctoritate nituntur. Sunt quaedam alia, in quibus librariorum priscοrum, qui codicem Laur. eiusque archetypum scripserunt, exemplum sequendum et a consuetudine posteriorum saeculorum, guae ad typographos nostros tradita est, discedendum idoneas ob causas putavi.

Godofredi Ηermanni, immortalis gloriae viri, fuit sententia, voculas decem, αuae sine accentu scribi consueverunt, tum praepositiones et coniunctiones quotiens vocalem ultimam elidunt (de em. r. p. 98), esse procliticas et accentum deponere in proximo vocabulo. Subsistendum in his putavit, duibus usus receptus patrocinaretur: vidit sine dubio aliquid causae, cur ne apocopen quidem praepositionum et adsimilationem ad proclisin referret: noluit Τheodori Gazae quosdam locos, velut p. 338 de articulo, αι μέντοιγε ευθείαι και αιτατικαι των προτακτικών ουκ οξύνονται ώς τα ονόματα, αλλά βαρύνονται ώς αι προθέσεις καί τινες των συνδέσμων, p. 345 πάσα πρόθεσις βαρύνεται, p. 350 ει μη ίσως το αλλά ουκ οξυτονείσθαι αλλά βαρύνεσθαι λέγοι τις ώς και τινας τών άλλων συνδέσμων, pro testimoniis de scriptura codicum admittere. Μulta tamen sunt, quae dubitationem de tantulo numero procliticarum et suspicionem de aliquo Βyzantinorum interventu moveant, αμorum sola auctoritate is numerus traditus foret. Ωuaeri poterit, cur illae voces, ο ή οι αι εις εξ εν ου ώς ει et secundum cod. Laur. αι, accentu destituantur, aliaeprorsus adfines, τόν τήν σύν πρός,

[ocr errors]

id potest de iis omnibus, quae in indice Wellaueri eo nomine notantur, excepta αμφί, tum de compositis velut παρέξ Β. 272, Γ 195, 237, 1050, 1233. Ωuamquam eum usum aliquantum sane amplificavi. Νamque tmesis in hoc poeta, adsit necne, profecto vix umquam dubium est. In illa vero et in hyperbato, quamquam vel tunc desinunt proclinari, accentum amitιere praepositiones, id ex legibus veteris artis fit. Αpollonius de adverb. p. 52 τα γάρ εν υπερβάτω κείμενα, inquit, οφείλει τον λόγον ανεδέχεσθαι της κατά φύσιν ακολουθίας, Ηaec igitur exhibenda putavi primum quia in veteribus libris haud dubie reperta sunt, guia per se probabilia et ad indicandam tmesin in quovis alio etiam poeta utilia : deinde guo alios commoverem ad interrogandos de Ηermanniana doctrina veteres libros aut qualescumque testes : postremo quia, si vel maxime Αpollonii propria sint, faciunt tam bene ad artem eius metricam illustrandam, ut vel eo nomine admitti potuerint. Si de pronunciatione procliticarum graecarum nullum inveniri possit utile testimonium, testis erit Αpollonius. Ηexametri Αpolloniani insigni arte sunt elaborati, quam nescio numquis umquam imitari in animum induxerit praeter Catullum in epithalamio Ρelei. Uniuscuiusque versus tres sunt ordines binis caesuris distincti: ordines sunt senorum, ocίonorum aut denorum temporum: quorum quivis aut dactylico aut anapaestico numero nsu venit. Haec summa est artificii: exempla sunto Α 8 et 12. Utraque caesura, quae antecedit quaeque sequitur principalem pedis tertii (quae nec ipsa deest nisi raro, velut Δ 1687), potest migrari ita, si hemistichium duobus vocabulis conficiatur, quod apud Catullum per elisiones fit, v. 5, 25, 41-44. Νon est huius loci reliqua definire. Sufficit ad demonstrandum procliticarum usum, si vel minima versus descriptio spectetur, Ρars ea versus, quae ab hephthemimeri ad quartum usque pedem decurrit, senorum aut, post trochaeum, guinorum temporum, expletur legitime uno vocabulo, nisi interpunctio subsit, Α 111, 193, guam plerumque hyphen antecedit, Α 103, 169, aut hyperbaton, de quo supra indιcavi, Β 355, 456, 608, aut hyphen solum, saepe cum liquida in arsi, μάλα μόλις, τρίποδα μέγαν, Sed plerumque unum vocabulum invenias quaeve pro uno vocabulo haberi possunt, encliticas, πατέρων έθεν, κού

[ocr errors][ocr errors]
« IndietroContinua »