Immagini della pagina
PDF
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][graphic]

Αpolloni διόρθωσιν dare volui, quales scimus a veteribus grammaticis adcurari solitas eorum poetarum, guos deinde enarraturi et emendaturi essent: vel potius eam ipsam recensionem, quam illi grammatici huius carminis reliquerunt, paulum guidem usibus nostris adcommodatam. Cuius rei hovitas et difficultas non dubito, guin errorum benignum numerum proseminaveriί, qui laborem quamvis pervicacem effugerint, in novorum exemplarium munditie mox sint emersuri. Ιtaque tantisper reliquis grammatici officiis, guae διόρθωσιν subsequuntur, supersedendum putavi, dum de hac re certius constiterit. Deinde repetetur editio maiore cultu : adicietur unus an alter prolegomenon liber de insigni huius poetae ad quaestiones Ηomericas, qui minus adhuc apparuit, usu. Interim si forte eius legendi non maior erit ardor eruditorum, quam usque adhue fuit, libellus tamen Τeubnerianus inspici et versari aliquo cum fructu poteriί. Certe earum rerum, αμae ad διορθωτικόν et άναγνωστικόν veterum pertinent, adeo ante oculos exposita summa nondum fuit: αuotiens spes facta expositum iri, singulari aliquo casu ad irritum cecidit. Αreadii περί τόνων undeviginti aut viginti libri editisunt, vicesimus primus, quisecundum πίνακα praefixum eam doctrinam continebat, reperiri non potuit. Villoisonius cum Iliadem codicis Veneti Μarc. 454 per Jo. Αntonium Coleti edendum curaret, passus est omitti accentus cum maximo horum studiorum incommodo ac detrimento, αμod resarciri iampridem oportuit.

Codex bibliothecae Florentinae Laurent. plut. 32, 9 is est, qui ab eadem manu Sophoclem, Αeschylum, Αpollonium continet cuiusque per Εlmsleium maxime praestantia innotuit. Αpollonii collatio ab Αng. Μar. Βandinio olim confecta per Wellauerum edita est, quae pro illa aetate non fuit indiligens. Sed pleniorem transmissam habui a Franc. del Furia, viro illustri, de nostratium studiis identidem egregie merito : postremo Ηenricus Κeilius in itinere Italico librum eximium magna cura et intelligentia semel iterumque perlustratum excussit mihique suum exemplar ultro non pretio, sed, ut aiebat, amicitiae iure uten

a*

[ocr errors]

dum obtulit. Ηaec igitur collatio cum plurima alia plane in cognita ex eo libro, tum illam accentuum novitatem protulit, quae in hoc volumine primum, posthac fortasse in aliis conspicietur. Scilicet, αμantum ex libris accuratius iam collatis apparere videtur, Harleiano 0dysseae, Palatino Αnthologiae, tragicis Laurentiani libri, vestigia eius etiam alibi extant satis luculenta. Verendum tamen est, ut praeter epicos usquam firmiori vestigio insisti possit. In ipsis epicis, aίαue adeo in ipso Αpollonio saeculo decimo diversa secuti sunt grammatici.. Ηuius altera fuit recensio, cuius discrimina plus quinquaginta locis in Laurentiano 9 a prima manu adnotantur; tota extat in codice Laurentiano 32, 16 et in Guelferbytano. Differt in his, quod liquidae non geminantur, νεφελκ. nisi ad hiatum vitandum non admittitur, iota subscr, omiltitur, ουδέ et μηδέ ubique coniunclim, πέρι pro περισσώς cum anastrophe scribitur, oxytona in extremis versibus acuuntur, subtiliora de anastrophe et enclisi praecepta fere negliguntur. Ηorum pleraque in codice Veneto Villoisonii, qui eiusdem cum Laurent. 9 aetatis est, deprehendi videntur: de liquidis testatur Villoisonius praef. p. ΙV; littera paragogica ita fere expressa est, iota si in ordine adscriberetur, ut in Laurentiano fit, credo a Villoisonio alicubi adnotatum esset, subscriptum ubique, ut in exemplari Coletiano legitur, certe non fuit. Reliquorum si forte eadem sit convenientia, illam rationem putaverim noviciorum Αristarcheorum: codicis Laurentiani origo indidem repetenda erit, unde scholia. Uίut est, faciam guod Villoisonius praetermisit, ut earum maxime rerum, quarum ratio et vetustas vel aliunde comperta est, vel ex ipso codice evincitur, conspectum exhibeam.

De prosodia grammaticorum Αlexandrinorum, quae pars potior esί του αναγνωστικού, doctas dissertationes habemus Κ. Lehrsii viri perillustris : quibus quae explicita sunt, clara et perspicua eadem prodierunt ex codice Laurentiano, poteruntque hoc loco recognosci. Ωuae reliqua sunt, pleraque delitescunt et extenuantur, ut adeo de gravissimis quibusdam in praesens sit ampliandum. Πυθώ δέ, κρήνην δέ et similia extant in cod. Laur, vicies αuinquies eo, φuo edidi, modo et quo grammatici praecipiunt:

[ocr errors][ocr errors]
« IndietroContinua »