Immagini della pagina
PDF
ePub
[ocr errors]

πολλά εξετίθεσαν, φημίζοντες αυτόν ψευδώς απόγονον εκείνου

είναι αμφοτέρους γάρ τους παίδας, τους μόνους οι γενομένους, 2 μειράκια έτι όντας απέκτεινε, και ουδέ έκγονον υπελίπετο. ου

μην αλλά τούτό τε οι πολλοί, όπως ως και γένει προσήκων αυτό ές ομοιότροπα έργα προαχθείη, έπλάττοντο, και συνεχώς

ανεκάλουν αυτόν, ω Βρούτε Βρούτε εκβοώντες, και προσεπι3 λέγοντες ότι Βρούτου χρήζομεν. και τέλος τη τε του παλαιού

Βρούτου είκόνι επέγραψαν είθε έζης, και τώ τούτου βήματι, εστρατήγει γάρ, και βήμα και το τοιούτον ονομάζεται εφ' ου τις έζόμενος δικάζει, ότι καθεύδεις, ω Βρούτε, και Βρούτος

ουκ εί. 13 ταυτά τε ούν αυτόν, άλλως τε και απ' αρχής αντιπολεμή

σαντα τω Καίσαρι, ανέπεισεν επιθέσθαι οι καίπερ ευεργέτη μετά τούτο γενομένω, και ότι του Κάτωνος του Ούτικησίου κληθέντος, ώσπερ είπον, και αδελφιδούς και γαμβρός ήν. και

μόνη γε γυναικών ή γαμετή αυτού η Πορκία την επιβουλήν, 2 ώς φασι, συνέγνω. φροντίζοντι γάρ τι αυτώ περί αυτών

τούτων επιστάσα ανεπύθετο ό,τι σύννους είη, και επειδή μηδέν απεκρίνατο, υπόπτευσέ τε διά την του σώματος ασθένειαν

απιστεϊσθαι, μή και άκουσα τι έκ βασάνων εξείπη, και πράγμα 3 μέγα ετόλμησε. τον γάρ μηρόν τον εαυτής κρύφα κατέτρω

σεν, όπως πειραθείη ει δύναιτο προς αικισμούς αντικαρτερήσαι. και επειδή μή περιήλγησε, κατεφρόνησε του τραύματος και

[ocr errors]

χον της αρχής, ότε συνεχωρήθη και τοϊς δημοτικούς αυτήν λαβείν. Mit dieser vortrefflichen Darstellung des Verhältnisses müssen wir uns begnügen gegenüber den rhetorischen Übertreibungen eines Cicero (cf. Phil. I § 13); zu beachten ist indessen, dass ein Plebeier Junius von Dion. Hal. VI, 72 bereits bei Gelegenheit der Secessio plebis in montem sacrum erwähnt wird: npooέρχεται κατά τας υποσχέσεις Λευκιος Ιούνιος εκείνος, ο βουλόμενος επικαλείσθαι Βρού τος, και τυχών επισημασίας παρά του πλήθους αθρόας τοιαύτην διέθετο δημηγορίαν. Im Verlauf der Erzählung wird dieser Iunius von Dionysius auch sofort Brutus genannt, cf. VI, 81. 85. 87. 88. 89 etc.

είθε έζης] Suet. 80 subscripsere quidam L. Bruti statuae, utinam

viveres. τω τούτου βήματι] i. e. tribunali praetoris.

C. 13. αντιπολεμήσαντα] In der Schlacht bei Phargalus. -ή Πορκία] Val. Max. III, 2, 15: Cuius filia minime muliebris animi. quae cum Bruti viri sui consilium, quod de interficiendo ceperat Caesare, ea nocte, quam dies taeterrimi facti secutus est, cognosset, egresso cubiculum Bruto cultellum tonsorium quasi unguium resecandorum causa poscit, eoque velut forte elapso se vulneravit. clamore deinde ancillarum in cubiculum revocatus Brutus obiurgare eam coepit, quod tonsoris praeripuisset officium. cui secreto Porcia non est hoc" inquit temerarium factum meum, sed in tali statu nostro amoris mei erga te cer tissimum indicium: experiri enim volui, si tibi propositum parum ex

προσελθούσα αυτό έφη σύ μέν, ώ άνερ, καίτοι τη ψυχή μου πιστεύων ότι ουδέν εκλαλήσει, όμως ήπίστεις τω σώματι, και έπασχές γέ τι ανθρώπινον εγώ δε και τούτο εύρηκα σιωπάν δυνάμενον''. ταύτα ειπούσα τόν τε μηρόν επέδειξεν οί, και 4 την αιτίαν του γεγονότος έκφήνασα έφη λέγε τοίνυν θαρσών πάνθ' όσα συγκρύπτεις εμέ γαρ ου πύρ, ου μάστιγες, ου κέντρα αναγκάσει τι έκλαλήσαι ουχ ούτω γυνή γεγένημαι. ως, άν γε απιστήσης μοι έτι, καλώς έχει μοι τεθνάναι μάλλον ή ζην ή μηκέτι με μηδείς μήτε Kάτωνος θυγατέρα μήτε σην γυναίκα νομιζέτω. ακούσας δε ταύτα ο Βρούτος εθαύμασε, 14 και ουδέν έτ' αυτήν απεκρύψατο, αλλ' αυτός τε έτι μάλλον ερρώσθη και εκείνη πάντα διηγήσατο. και μετά τούτο τον 2 Κάσσιον τον Γάιον, σωθέντα μέν και αυτόν υπό του Καίσαρος και προσέτι και στρατηγία τιμηθέντα, της δε αδελφής άνδρα όντα, προσέλαβε. κάκ τούτου και τους άλλους τους τα αυτά σφίσι βουλομένους ήθροιζον. και εγένοντο μεν ουκ 3 ολίγοι' εγώ δε τα μεν των άλλων ονόματα ουδέν δέομαι καταλέγειν, ίνα μή και δι' όχλου γένωμαι, τον δε δή Τρεβώνιον τόν τε Βρούτον τον Δέκιμον, δν και Ιούλιον 'Αλβίνον δι' επεκάλουν, ου δύναμαι παραλιπεϊν. πλείστα γάρ και αυτοι 4 ευεργετηθέντες υπό του Καίσαρος, και ό γε Δέκιμος και

sententia cessisset, quam aequo animo me ferro essem interemptura."

C. 14. Κάσσιον τον Γον] Seine Gemahlin war Junia Tertia oder Tertulla. C. Cassius Longinus war Quästor des M. Crassus in Syrien (54) und leitete den Rückzug des geschlagenen Heeres nach Carrae, im Sept. 51 erlangte er einen glånzenden Sieg über die Parther. Im J. 49 erscheint Cassius als trib. pl. der Aristokratie und floh mit ihr aus Rom, a. 48 verbrannte er dem M. Pomponius (Cäsarianer) bei Messana 35 Schiffe. Nach der Schlacht bei Pharsalus traf er mit einem Ge. schwader im Hellespont mit Cäsar zusammen und ergab sich. Er erlangte nicht nur Verzeihung, sondern wurde auch zum Legaten Cäsars und (44) zum praetor peregrinus ernannt mit der Aussicht auf die Verwaltung der Provinz Syrien im nächsten Jahre. ούκ

óliyoi] Suet. Caes. 80 conspiratum est in eum a LX amplius, C. Cassio Marcoque et Decimo Brutis principibus conspirationis. Vgl. Cic. Phil. ΙΙ 8 26. 27. - Τρεβώνιον] Er ist der Urheber des Gesetzes (55), ut Pompeius duas Hispanias, M. Crassus Syriam in quinquennium, C. Caesar Gallias in alterum quinquennium obtinerent. Zugleich vertrauter Freund des Cicero wurde er von diesem dem Cäsar eifrig empfohlen, der ihn auch zum Legaten annahm und besonders von seiner Rechtskenntnis Gebrauch machte. Während des Bürgerkrieges kämpfte er für Cäsar, wurde Statthalter von Spanien und 45 Consul. Vgl. Cic. Phil. II § 34. 27.

Βρούτον τον Δέκιμον] Αls Befehlshaber der Flotte Cäsars zeichnete er sich im Seekrieg gegen die Veneter und gegen Massilia aus, cf. Caes. b. g. III, 11, civ. Ι, 36, 57.

ύπατος ες το δεύτερον έτος αποδεδειγμένος και τη Γαλατία

τη πλησιoχώρα προστεταγμένος, επεβούλευσαν αυτώ. 15 και ολίγου γε εφωράθησαν υπό τε του πλήθους των

συνειδότων, καίτοι του Καίσαρος μήτε λόγον τινά περί τοιούτου τινός προσδεχομένου και πάνυ ισχυρώς τους επαγγέλ

λοντάς τι τοιουτότροπον κολάζοντος, και υπό του διαμέλλειν. 2 αιδώ τε γάρ αυτού και ως έχοντες, και φοβούμενοι, καίπερ

μηδεμιά έτι φρουρά χρωμένου, μή και υπό των άλλων των

περί αυτόν αεί ποτε όντων φθαρώσι, διηγoν, ώστε και κιν3 δυνεύσαι ελεγχθέντες απολέσθαι. και έπαθον αν τούτο, ει

μη συνταχύναι το επιβούλευμα και άκοντες ηναγκάσθησαν. λόγου γάρ τινος, είτ' ούν αληθούς είτε και ψευδούς, οιά που φιλεϊ λογοποιείσθαι, διελθόντος ως των ιερέων των πεντεκαίδεκα καλουμένων διαθροούντων ότι η Σίβυλλα ειρηκυία

είη μήποτ' άν τους Πάρθους άλλως πως πλήν υπό βασιλέως 4 αλώναι, και μελλόντων διά τούτο αυτών την επίκλησιν ταύτην

τω Καίσαρι δοθήναι έσηγήσεσθαι, τούτό τε πιστεύσαντες αληθές είναι, και ότι και τους άρχουσιν, ωνπερ και ο Βρούτος και ο Κάσσιος ήν, η ψήφος άτε και υπέρ τηλικούτου βουλεύματος επαχθήσοιτο, και ούτ' αντειπείν τολμώντες ούτε σιωπήσαι υπομένοντες, επέσπευσαν την επιβουλήν πριν και

ότιoύν περί αυτού χρηματισθήναι. 16 εδέδoκτο δε αυτούς εν τω συνεδρίω την επιχείρησιν ποιή

σασθαι. τόν τε γάρ Καίσαρα ήκιστα ενταύθα υποτοπούντα τι πείσεσθαι ευαλωτότερον έσεσθαι, και σφίσιν ευπορίαν ασφαλή ξιφών εν κιβωτίοις αντί γραμματείων τινών εσκομισθέντων υπάρξειν, τούς τε άλλους ου δυνήσεσθαι, οιά που και αόπλους

[ocr errors]

causa

II, 5. - τη πλησιoχώρω] Galliae cisalpinae.

C. 15. Εφοράθησαν] entdecken (das Wort wird zunächst vom Diebe gebraucht). – υπό του διαμέλλειν]

). durch die Verzögerung der That, der Ausführung:

ώστε κινδυνεύgai etc.] so dass sie Gefahr liefen, überführt und hingerichtet zu werden. - το επιβούλευμα] insidias. - lóyov yáo tivos etc.] Suet. Caes. 79 Quin etiam varia fama percrebruit, migraturum Alexandream (infolge der Verbindung mit Cleopatra) vel Ilium , translatis simul opibus inperii exhaustaque Italia dilectibus

et procuratione urbis amicis permissa, proximo autem senatu L. Cottam XV virum sententiam dicturum, ut, quoniam libris fatalibus contineretur Parthos nisi a rege non posse vinci, Caesar rex appellaretur. Quae

coniuratis maturandi fuit destinata, ne assentiri necesse esset. ώνπερ etc.] Beide waren praetores, Brutus urbanus, Cassius inter peregrinos.

C. 16. ευαλωτότερον] τηsidiis opportunior. εν κιβωτίοις] i. e. graphiariae thecae, worin sich der eiserne stilus (ypaunatelov) befand.

[ocr errors]

Ε

[ocr errors]

όντας, αμύναι προσεδόκων: ει δ' ουν τις και τολμήσειε που, 2 αλλά τούς γε μονομάχους, ούς πολλούς εν τω Πομπηιεία θεάτρω, πρόφασιν ως και οπλομαχήσοντας, προπαρασκευάσαντο, βοηθήσειν σφίσιν ήλπιζον εκεί γάρ που εν οικήματί τινι του περιστώου συνεδρεύειν έμελλον. και οι μέν, επειδή η κυρία ηκεν, ές τε το βουλευτήριον άμα έω συνελέγησαν και τον Καίσαρα παρεκάλουν εκείνω δε προέλεγον μέν και μάντεις την 17 επιβουλήν, προέλεγε δε και ονείρατα. εν γαρ τη νυκτί εν η εσφάγη ή τε γυνή αυτού τήν τε οικίαν σφών συμπεπτωκέναι και τον άνδρα συντετρώσθαί τε υπό τινων και ες τον κόλπον αυτής καταφυγείν έδοξε, και ο Καίσαρ επί τε των νεφών μετέωρος αιωρείσθαι και της του Διός χειρός άπτεσθαι. προς δ' έτι 2 και σημεία ούτ' ολίγα ούτ' ασθενή αυτώ εγένετο· τά τε γαρ όπλα τα "Αρεια παρ' αυτώ τότε ως και παρά αρχιερεί κατά τι πάτριον κείμενα ψόφον της νυκτός πολύν εποίησε, και αι θύραι του δωματίου εν ώ εκάθευδεν αυτόμαται ανεώχθησαν. τά τε 3 ιερά & επ' αυτούς εθύσατο ουδέν αίσιον υπέφηνε, και οι όρνιθες δι' ών εμαντεύετο ουκ επέτρεπον αυτώ εκ της οικίας εξελθεϊν. ήδη δέ τισι και το τού δίφρου του επιχρύσου ενθύμιον μετά γε την σφαγήν αυτού εγένετο, ότι αυτόν και υπηρέτης βραδύνοντος του Καίσαρος εξεκόμισεν εκ του συνεδρίου, νομίσας μηκέτ' αυτού χρείαν έσεσθαι.

χρονίζοντος δ' ούν δια ταύτα του Καίσαρος, δείσαντες οι 18 συνωμόται μη αναβολής γενομένης, θρούς γάρ τις διήλθεν ότι οίκοι την ημέραν εκείνην μενεϊ, τό τε επιβούλευμα σφίσι διαπέση και αυτοί φωραθώσι, πέμπoυσι τον Βρούτον τον Δέκιμον, όπως ως και πάνυ φίλος αυτώ δοκών είναι ποιήση αυτόν αφικέσθαι. και ός τά τε προταθέντα υπ' αυτού φαυλίσας, και την 2 γερουσίαν σφόδρα επιθυμεϊν ιδείν αυτόν επειπών, έπεισε προελθεϊν. κάν τούτω εικών τις αυτού, ήν εν τοις προθύροις ανα

[ocr errors]

- εν τω Πομπημεία θεάτρω] In der Calpurnia. τα όπλα τα "Αρεια] Nähe der curia Pompei, in welcher αncilia, cf. Ι ΤΙ. p. 18. - ενθύμιον die Senatssitzung stattfand. – Xv

εν εγένετο] wurde als omen angesehen. oinýuati tivi] Videtur illa curia ita C. 18. διαπέση] vgl. consilium aedificata fuisse, ut ex area columnis dissipatur. Βρούτον τον Δέκιμον] circumsaepta (του περιστώου) αd Suet. tandem Decimo Bruto adhoraliquod quadrati latus discedentes tante, ne frequentes ac iam dudum in curiam Pompeiam intrarent. opperientes destitueret, quinta fere Gronov.

hora progressus est. C. 17. έν ή εσφάγη] i. e. ea nocte, θέντα] Bedenken (προτείνω). cui nlucit dies caedis. - ή τε γυνή φαυλίσας] elevare. - έδει μεταλ

. Histor. Quellenbuch II, 3.

15

[ocr errors]

τα προτα

[ocr errors]

Ε

κειμένην είχε, κατέπεσεν από ταυτομάτου και συνεθραύσθη. 3 αλλ' έδει γαρ αυτόν τότε μεταλλάξαι, ουδέν ούτε τούτου εφρόν

τισεν ούτε τινός την επιβουλήν οι μηνύοντος ήκουσε. και βιβλίον τι παρ' αυτού λαβών, εν ώ πάντα τα προς την επίθεσιν

παρεσκευασμένα ακριβώς ενεγέγραπτο, ουκ ανέγνω, νομίσας 4 άλλο τι αυτό των ουκ επειγόντων έχειν. τό τε σύμπαν ούτως

εθάρσει ώστε και προς τον μάντιν τον την ημέραν εκείνην φυλάσσεσθαι ποτε αυτώ προαγορεύσαντα ειπεϊν επισκώπτων που δητά σου τα μαντεύματα; ή ουχ οράς ότι τε η ημέρα ήν έδεδίεις πάρεστι, και εγώ ζω;και εκείνος τοσούτον, ώς φασι,

μόνον απεκρίνατο ότι ναι πάρεστιν, ουδέπω δε παρελήλυθεν. 19 ως δ' ουν αφίκετό ποτε προς το συνέδριον, Τρεβώνιος μεν

'Αντώνιον έξω που αποδιέτριψεν. έβουλεύσαντο μεν γαρ και 2 τούτον τόν τε Λέπιδον αποκτεϊναι φοβηθέντες δε μή και εκ

του πλήθους των απολομένων διαβληθωσιν ως και επί δυναστεία άλλ' ουκ επ' ελευθερώσει της πόλεως, ήν προεβάλλοντο, τον Καίσαρα πεφονευκότες, ουδέ παρεϊναι τον Αντώνιον τη

σφαγή αυτού ήθέλησαν, έπει και γε Λέπιδος εξεστράτευτο και εν 3 τώ προαστείω ήν. εκείνω μεν δη Τρεβώνιος διελέγετο: οι δε

δή άλλοι τον Καίσαρα εν τούτο αθρόοι περιστάντες, ευπρόσοδός

τε γάρ και φιλοπροσήγορος έν τοϊς μάλιστα ήν, οι μεν έμυθο4 λόγους, οι δε ικέτευον δήθεν αυτόν, όπως ήκιστά τι υπο

[ocr errors]

hátai] Vell. II, 57 ineluctabilis fatorum vis, cuiusque omnino fortunam mutare constituit, consilia corrumpit. - βιβλιον] Vell. II, 57

. libelli coniurationem nuntiantes dati neque protinus ab eo lecti erant. τον μάντιν] Vell. nam haruspices praemonuerant, ut diligentissime Iduum Martiarum caveret diem. ναι πάρεστιν] certe dies ille quidem inluxit.

C. 19. αποδιέτριψεν] detinebat. Vgl. Cic. ad Fam. X, 28 (an Trebonius): Quod vero a te seductus est tuoque beneficio adhuc vivit haec pestis (Antonius), interdum, quod mihi vix fas est, tibi subirascor. Phil. II § 34 Quamquam si interfici Caesarem voluisse crimen est, vide, 90 280, Antoni, quid tibi futurum sit; quem et Narbone hoc consilium cum Trebonio cepisse notissimum est, et ob eius consilië societatem,

cum interficeretur Caesar, tum te a Trebonio vidimus sevocari. Das Richtige über diesen Vorfall scheint Plut. Anton. 13 zu geben: Tõv άλλων προσιεμένων τον Αντώνιον Τρεβώνιος αντεϊπεν: έφη γαρ υφ' δν χρόνον απήντων εξ Ιβηρίας επανιόντι Καίσαρι του Αντωνίου συσκηνούντος αυτό και συνοδεύοντος άψασθαι τής γνώμης άτρέμα πως και μετ' ευλαβείας, τον δε νοήσαι μέν, ού δέξασθαι δε την πείραν, ου μήν ουδε προς Καίσαρα κατειπείν, αλλά πιστώς κατασιωπήσαι τον λόγον. Vgl. Cic. Phil. II, 34 si enim (in illo numero) fuissem, non solum regem, sed etiam regnum de rep. sustulissem, et si meus stilūs (cf. Dio 44, 16) ille fuisset, ut dicitur, mihi crede, non solum unum actum, sed totam fabulam confecissem. Λέπιδον] Er war magister equitum und

[ocr errors]
[ocr errors]
« IndietroContinua »