Immagini della pagina
PDF
ePub

hæc sunt i. 23. “ Solem esse omnia et Orpheus testatur his « versibus :

« κέκλυθι τηλεπόρου δίνης έλικαυγέα κύκλος

ουρανίαις στροφάλιγξι περίδρομον αιέν ελίσσων, , « αγλαέ Ζεύ, Διόνυσε, πάτερ κόσμου, πάτερ αλης,

«"Ηλιε παγγενέτος, Παν αιόλε, χρυσεοφεγγές. Quid est enim in his versibus, unde Solein omnia esse certo coltigas, nisi illud ipsum verbum TTáv ? Pan enim, ut in hymno xi. (10.) scriptum, κόσμοιο το σύμπαν est. Εt quemadmodum hic Sol Pan vocatur, ita in hymno xxxiv. (33.) Apollo, qui idem cum Sole est, Pan dicitur, vicissimque, ut Sol in fragmento isto Iuppiter et Pan Xpureopsyyns appellatus est, ita Pan in hymno xi. (10.) et Pæan, et Tuppiter, et pacotógos nominatur his versibus : (11, 12.)

κοσμοκράτωρ, αυξητα, φαεσφόρε, κάρπιμε Παιάν:

άντροχαρές, βαρύμηνης, αληθής Ζεύς ο κεραστής. Addamus his alium locum in quo non videntur mentem nostram, perspexisse doctissimi Editores. Nam dum ibidem alia, quæ ad, Orpheum spectant, persequuntur, p. 272. dicunt, nos in Addendis ad Orphica p. xxv. tredecim versus Hermeti apud Stobæum Ecl. i. 6. p. 174, tributos, post Heerenium Orphicis carminibus. adnumerandos putare, alios autem undecim debuisse adnotare, quos: idem Heerenius Orpheo vindicaverit. At nos Heerenium illos tredecim versus adnumerandos Orphicis putare disinius, non etiam, nos ita sentire. Valde enim dubitamus, an hi versus, de quibus cæteroquin accuratissime exposuerunt Editores Thesauri

, non sint Orphici, i.e. eorum auctorum, cuiuspiam, a quibus illa profecta sunt, quæ Orpheo ab antiquioribus adscribuntur. Nam et argumentum paullo aliud videtur, nec dicendi genus plane cum cæteris convenit. Quod vero ad undecim illos, sive decem potius, versus attinet, ab eodem Stobxo in Eclogis i. 3. p. 68. servatos, eos etiam negamus. Orphicos esse, si non aliis de caussis, certe propter dialectum Doricam. Quare quad aiunt, vindicasse Heerenium hos versus Orpheo, id vellemus argumentis demonstrassent. Namque illi Orphicorum conditores non alia dialecto usi sunt, aut uti potuerunt, quam ea, quæ ab omnibus Græcis antiquissimorum poetarum lingua haberetur : unde iis a Dorica abstinendum fuit. Præterea vero nihil in istis versibus est, quod non æque a quovis alio, quam ab Orphico scriptore, dici potuerit. Eoque minus, ut speramus, mirabuntur Editores doctissiini, quod neque quum Orphica ederemus, versus illos commemorandos putavimus, neque nunc adducimur, ut eos Orphicis adnumerandos. esse nobis persuadeamus... Sed quoniam valde corrupti sunt, neque eos emendare placuit Editoribus Thesauri, paullo correctius scriptos dabimus, quarum tamen correctionum partem Grotio, Piersono, Iacobsio acceptam, (referimus :

Ηρακλέος κρατερού, ός γάν εκάθαρες άπασαν,
πετροβάτα τε θεού, Πανός νομίοιο βρυάκτα,
θνατών τ’ ιατήρος 'Ασκληπιού όλβιοδώτα,
πρεσβίστας τε θεούς Υγιείας μειλιχοδώρου,
ναυσί τέν ωκυπόροισι Διοσκούρων επιφάντων, ,
Κουρήτων θ', οι ματρί Διός Ρέα έντι" πάρεδροι,
και Χαρίτων μεμνάσθαι έν έργω παντί μέγιστον,
ήδε Χρόνου παίδων Ωράν, αι πάντα φύoντι,
Νυμφάν τ' ωρειάν, αί νάματα κάλ' εφορώντι,

ύμμεων τ', ώ Μοίσαι, Διός έκγονοι, άφθιτοι ωδαίς. Quamquam procul illa a nobis temeritas sit, ut hæc pro certis venditemus. Nam utrum áxgoßéta, ut Cantero visum, an fetpoßéta, ut Grotio, verum sit, quis ex librorum scriptura apóßatu divinet ? In tertio autem versu valde dura est correptio primæ in 'ArxayTVOū, cui tamen imperita manu mederetur, qui largoû repositum iret. In ultimo versu, ubi libri habent υμνέομες (vel υμνέωμες, vel υμνέωμας) μάκαρας Μούσαι Διός έκγονοι άφθίτοις αοιδαίς (vel αιδαϊς) illud potissimum putamus incertum esse, utrum üphotos odais, an @0172018 præferendum sit. Non hæc sic diximus, quasi vitio verteremus Editoribus præstantissimis, quod versus illos non emendaverint. Nam quis adeo iniquus, ac potius insanus sit, ut in libro, qui totus refertus est citationibus scriptorum, locos omnes, qui afferuntur, etiam emendari postulet? Immo emendationi veterum scriptorum in hac Thesauri editione abunde et mullo magis, quam exspectari licebat, satisfactum esse gaudemus, meritoque maximas agimus Editoribus gratias, quod plerumque non in afferendis testimoniis acquieverunt, sed ea accuratius etiam expendenda putarunt. Quo fieri non potest, quin, qui utentur hoc Thesauro, plurimis in rebus mirifice se adiuvari sentiant. Quod si hic illic aliquid est emendationis, quod fugerit viros egregios, tantum abest, ut id mirum in tanta rerum et copia et varietate et difficultate videri possit, ut illa potius admirari debeamus, quæ summa cura, summoque studio ab iis congesta, disputata, explanata, ad liquidum perducta sunt. Et quis nescit, sæpissime accidere, ut emendationes, in quas quemvis putes incidere debere, sero demum uni in mentem veniant? Cuiusmodi est fragmentum Aristophanis ex Taynuotais apud Schol. ad Ran. 295. χθονίας Εκάτης πείρα σοφών εξελιξoμένη, cuius quamvis facillima esset emendatio, tamen quid miremur, non esse eain factam ab Editoribus Thesauri p. 231. D. quum ne Brunckius quidem, qui de industria hoc agere debebat, quidquam adnotaverit? Servatum hoc erat Seidlero, qui in brevi disputatione de fragmentis Aristophanis, quæ nuper edita est, p. 21. ita scribendum esse vidit :

χθονία σ' Εκάτη σπείρας οφέων ελελιζομένη. Sed decet iam finem facere scribendi. Et quemadmodum non dubitamus, quin Editores præstantissimi, maximeque, cuius præcipuam in edendo hoc Thesauro operam esse accepimus, doctissimus Barkerus, et gratiam ab omnibus, qui litteras Græcas tractant, summam inierint, et æternam tam egregio opere condendo laudem sibi parituri sint, itą optamus ex animo, ut et valetudo ac vires iis ad sustinendos tantos labores suppetant, et quævis aliæ obtingant ad perficiendam hanc utilissimi libri editionem commoditates atque opportunitates. Unum reliquum est, quod eos etiam atque etiam rogemus, ut parem curam etiam Indicibus conficiendis adhibeant, in eaque re eam viam ingrediantur, quæ iis, qui usuri Thesauro illo sunt, facillima sit et maxime commoda. Quæ, ut nos quidem esistimamus, eo continetur, ut Indices quam paucissimi, sed illi quam locupletissimi, quam ad invenienda quæque aptissimi, denique quam accuratissimi in numeris voluminum paginarumque indicandis sint. Putamus autem non plures, quam tres esse Indices faciendos, primo Græcum, vocabulorum rerumque omnium, quæ in hoc Thesauro tractantur; deinde parem huic Latinum; denique tertium scriptorum, quorum loci vel explicantur, vel emendantur. Atque hoc potissimum in Indice, quoniam infinita est locorum ex singulis scriptoribus tractatorum multitudo, illud oinnino necessarium iudicamus, ut non solum enumerentur loci illi omnes, sed etiam eo ordine disponantur, quo apud quemque scriptorem sese excipiunt. Nam quis, exempli caussa, si se meminerit locum aliquem ex primo libro Iliadis tractatum legisse, non optet ita factum esse Indicem, ut ordine primi, secundi, tertii libri, et sic deinceps, singulos locos, eosque ipsos ad ordinem versuum, quo apud Homerum scripti sunt, dispositos conspiciat, quo statim, quod velit, invenire queat, nec millenos locos in omnibus voluminibus frustra inspicere cogatur ? Hoc igitur in omnibus scriptoribus faciendum esse censenius, ne insignis pars utilitatis, quam hic liber habiturus est, eripiatur iis, qui eo usuri sint. Et quamquam hoc quoque immensi esse laboris scimus, tamen non dubitamus, quin etiam laudem ea res tantam habitura sit, ut eam non sint sibi deesse passuri viri præstantissimi. D. Lipsiæ mense Aprili a. cioiücccxviii.

GODOFREDUS HERMANNUS. *** We insert with pleasure, verbatim and literatim, the learned and candid communication of the illustrious scholar and critic, because we doubt not that the editors of Stephens will be ready and able to avail themselves, in the present early state of the progress of that important work, of the judicious suggestions contained in it. We are aware that they can make a satisfactory reply to some of the remarks; and we shall readily admit their observations in our next No.

CAMBRIDGE PRIZES

FOR 1818.

In Obitum Illustrissimæ Principissæ Caroletta Augusta,

Georgii Walliæ Principis filia.

TEU

ΜΑΤΕΡ ηρώων, ιερά Βρεταννι,
εί ποκ' ερρώγασιν ακήρατοί τιν
δακρύων παγαι, πάρα νύν αφειδές

νάμα κατείβειν
άλγέων" ου κλεινοτέρας γαρ άλλας
αμφί κωκύσεις θυγατρός, χεούσα
νάμονος τα δώρα πόθω νεόκτισ-

-τον περί τύμβον.
φεύ τείν, τάλαινα Πάτρα, σφαλείσων
ελπίδων χαύνω τέλεος τί δή τιν
λείπεται διοτρεφέων ακραιφνές

σπέρμα τυράννων,
εξ οτε φύτλαν κεν έχoις τελείαν,
γνησίαν, αυτόχθονα και τις φανείται
σών τροφεύς παίδων και τάχα βάρβαρόν

θρέμμυπέρουχον,
πνεύμα σω ποπ αιθέρος του πεπωκως,
δεσπότης άγνωστος επικρατήσει,
ου τι τε μέλημα τρέφων, τεόν τ' ουκ

όλβον αέξων.
φεύ μάλ' αυ τιν, νυμφίο άνυμφ', άνελπι,
φεύ μονωθέντων λεχέων, ατέκνω θ'
εστίας: πώς χήρος άπαις θ' ομού κεκ-

-κλημένος έτλης;
αντί δε φθόγγων ιερούς συναύλων
χάρμασιν, δριμεία τις άψόφητός τ'
αμφί τυ ψυχρον νέφος αγ ανία:

A δε γυναικών
φιλτάτα 'κειτ' εν λοχίαις ανάγκαις,
πνεύμαπορρήξασα τόκω ματαίοις
άλγεσιν ψυχαν δε νεοδρόπω βλασ-

-τήματι μάτης VOL. XVIII. Cl. . NO. XXXV.

N

ουχ όπως έδωκε, φίλον δε καυτα ώλεσεν δώρημα μάκαρ δ' αν είης, εί τις ήν έμπνους έτι τάς καμεύσης

έκγονος είκων, σας τύχας κοινωνός, ότε πρόσωπον, ως γραφέως μίμημ', αν έδων, γλυκείας αντιδοίης δεξάμενος πυκνόν τέκ

-μαρ φιλότατος. μνάστις ών τις νύν υποδύσ’ έχει τυ, πένθιμος μεν, Ιμερόεσσα δ', όλβω τώ πάλαι, κοίος θεόθεν πέφηνε

μείλιχος αιων, εύτ' αμοιβηδίς ποκ"Ερως καθ' άβρων όππάτων στάσδων πόθον, αιμύλοις τε θάλπεσιν φλέγων κραδίαν, γάμω κού

-φοισι κατεσχε σύζυγας δεσμούς, έτρεφεν τ' αώτω αδονάν. Ευδαιμονίας τόχ' ύμμας ουρος εύ προϋπεμψε-νέω δ' υπάλγευς

χάρμα δαμασθεν όλλυται θνατοϊσιν, όταν γε γεύση Κήνος, ός το γ' άμμι δοκεϊν άκαιρον εις ανέλπιστον μετάγειν ελαφρώς

χρήσιμον οίδεν. και τάχ', ώ ποθεινοτάτα, τις οίκτος δαιμόνων σ', ούτως αμίαντον ευσαν, εις έδραν ατασθαλίας μεριμνών τ'

αμμορoν αγεν. τάς τεκεύσης δ' ήν έλεός τις, ου γαρ ήθελον νεογνών απόσπασαί τευ παϊδα, συν δ' έζευξαν ίσω τέκνον και

μάτερα πότμαν. ει δέ τιν δεινόν τόγε δεινόν ήεν, ού κε τόνδ' αγνόν γόον, ουδ' έχρηζον άφθονον, πικράν χάριν, οππάτων πλημ

-μυρίδ' ερύκειν. αλλ' (οία θανούσα μόρω) τί πάμπαν ώλεσας και λαμπρόν στεφάνωμα πλούτω, και, βροτοίς φρούδον σέβας, αδρανή τυ

-ραννίδος αίγλαν. ασύχοις δ' ού σ' έν μακάρων έδραισιν αμέναν τείροντ' έτι δυσπάλαιστοι φροντίδες, τάς μεν σφαλεράς μέριμνα

δύσλυτος αρχάς,

« IndietroContinua »